Saturday, December 24, 2016

எழுதலே வாழ்தல்..!


இன்னும் எத்தனை நீதிமான்கள் வேண்டும்?
இன்னும் எத்தனை நீதிக்கதைகள் வேண்டும்?
இன்னும் எத்தனை தீர்க்கதரிசிகள் வேண்டும்?
இன்னும் எத்தனை தீர்க்கதரிசனங்கள் வேண்டும்?

அனுபவத் தொகுப்பை ஆதாரமாக்கித் தந்தால்
ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தும் தழைத்திருக்க
ஆயிரமா யிரம்பேர் தம்முயிர் இழந்து
ஆனவை யாவும் ஆக்கித் தந்தாலும்

கொள்ளும் தன்மை யற்ற குலமே..!
அல்லும் பகலும் உழைத்து உழைத்து
இந்நிலம் இப்பயிர் இப்பருவ மென்றாய்ந்து
இந்நில மாந்தரெலாம் பசியன்றி புசித்திருக்க

பலகாலம் படாதபாடுப் பட்டுத்தந்த மாநிலம்
பல்லுயிர் பெருக்கம் பண்பாட்டுத் தளம்
நல்லுயிர் வளர்க்க நாளும் உழைத்த
தொல்லுயிர் தொன்மை மறந்தீர் – மாந்தர்

நிலமளந்து நீரளந்து வரம்புக்குள் வைக்க
வாய்க்கால் உயர்ந்து வரப்பும் அணைந்து
நன்செய் புன்செய் விளைவித்து நாளும்
மண்ணுயிர் தழைக்க இன்னுயிர் தந்தார்

காட்டிய வழியெலாம் மறந்தீர்..! அவர்
கட்டிய கனவுக் கோட்டைகள் உடைத்தீர்
ஊட்டிய உணர்வும் அழிந்தீர் – வீணில்
உதறித்தள்ளி பல்வழி பலகாலம் நடந்தீர்

இழிந்தீர் ஈராயிரம் ஆண்டாய் இங்கே
புரண்டு போனது வாழ்க்கை - வந்தார்
மிரட்ட மிரண்டு அரண்டுப் புரண்டு
அடிமைத் தன்மை கலந்துப் பிறழ்ந்தீர்

பிரிந்துப் பிரிந்து வாழ்ந்து வந்தீர்
பிரிவால் உறவின் மூலம் மறந்தீர்
இனம் மானம் மொழி வீரம்
இன்னும் பிறவும் அழியா அடையாளம்

காணீர்..! காணீர்…!! எடுத்துச் சொல்லும்
எவரையும் பழித்தும் இழித்தும் துரத்தும்
பழக்கம் விலக்கி துலங்கும் வாழ்வுக்கு
தோள்கொடு..! போராடும் தலைவன் ஒருவன்

பிறப்பான் பிறப்பான் என்றே ஓய்ந்து
உம்கடமை செய்யாது ஒழிந்து நாளும்
பிறரிடம் கையேந்தும் வாழ்க்கை துறப்பீர்  
தன்மானம் தற்சார்பு நிலைக்கட்டும்.

Sunday, December 13, 2015

பெருவெள்ளம்...!


இடிந்துதான் கிடக்கிறது - எங்கள்
வீடும் மனமும்...
ஈரத்தில்தான் இருக்கிறோம் - எங்கள்
உயிரும் உடமைகளும்... 

நாதியற்று நிற்கிறோம்...நாங்கள்
 

முகவரி கேட்காதீர்கள்.
நடுத்தெருவில் நிற்கவில்லை
நாங்கள் - ஏனெனில்
தெருவே இல்லை....

பிறகு எதைக் கொண்டு
அடையாளம் சொல்ல...


குளக்கரை கூட நீருக்குள் நிற்கிறது.
எங்கள் வாழ்விடம் தண்ணீர் மயம்.
எங்கள் உறைவிடம் கண்ணீர் மயம்....


வெள்ளைச் சட்டைப் போட்டவன் எல்லாம்
உதவி செய்வான் என்கிற நம்பிக்கை
எப்படியோ விதைக்கப்பட்டிருக்கிறது
எங்கள் மனங்களில்....


ஏங்கி ஏங்கி விக்கித்து கையேந்துகிறோம்
கடந்து போகும் வாகனங்களில் இருந்து
வெளியே ஏதேனும் வீசியெறியப் படுகிறதா..?
என்ற ஏக்கப் பெருமூச்சுடன்...


பின்னே ஓடி ஓடி முழங்கால் மூட்டு தேய்ந்தது
அலைகழிக்கும் காற்றுக்கு எங்கள் 

ஆடையை சரிசெய்வதா..? 
அலைகழிக்கும் வாகனங்களில் 
உணவுக்கு கையேந்துவதா..?
கரங்களின் போராட்டம்........


விடாது கொட்டித் தீர்க்கிறது மழை
விடாது மிரட்டிப் பார்க்கிறது பசி
நாங்களும் விடாது விரட்டுகிறோம்
வாகனங்களை....
எப்போது பசி தீரும்.


புறம்போக்குகளுக்கு நிவாரணம் இல்லையாம்
சொல்லுகிறான் ஒரு புறம்போக்கு.
ஊரே இல்லை என்ற உண்மையை
அவனுக்கு இடித்துரைக்க தெம்பு இல்லை
நாவறட்சியோடு நாங்கள்.....


முகத்தில் ஓங்கி ஓங்கி அடிக்கிறது மழை
என்ன பாவம் செய்தோம் நாங்கள்...
எவனோ செய்த குற்றத்துக்கு
தண்டனை பெறுகிறோம் நாங்கள்


நாங்கள் இழந்ததை பட்டியல் கேட்காதீர்கள்
நாங்கள் நாடிழந்தவர்கள்....
கடல் கரை மீறினால்......
சிங்களன் கொடி எங்கள்
கூரைகளில் பறக்கும்...

கட்டுமரம் நாங்கள் ஏறினால்
கடலுக்குள் சமாதி கட்டுவார்கள்


ஒட்டுக்கூரைக்கும் உலைவைக்க
அரிசிக்கும் இடமில்லாத எங்களிடம்
ஏகவசனம் பேசும் “அதிகாரமே”

உன்னை கேட்பதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்று மட்டும்தான்
உதவி செய்ய வேண்டாம்...-
உபத்திரவம் செய்யாதே. 


எங்களைத் தேடி வரும்
எங்கள் உறவுகளின் நெற்றியில்
உங்கள் எச்சில்களை தடவி
எதையும் ஒட்டாதீர்கள்.


அவர்களோடு நாங்களும்
எங்களோடு அவர்களும்
இருப்பதை பகிர்ந்து

இன்புற்று வாழ்வோம்.