உயிர் தாகம்...!

கரும்பாறை ஊறும் கனித்தேன் தேடும்

கருங்குயில் ஊரும் குகைதான் மூடும்

காரிருள் சேரும் கவின்மாலை தோறும்

மாரிருள் போக்கும் பூவின்மால் ஊறும்

தேன்கனிச் சாரும் தெவிட்டா நல்லமுத

சோறும் கலந்து தமிழூட்டும் பொழுதாக

மாறும் காலம் மாதூட்டும் மதுவாக

தேரும் ஊணும் உயிரும் மெதுவாக

பொழியும் பூம்பெழில் பூவையுள் சொரியும்

எழில்மிகு தூறல்கள் எம்மிதயச் சாரல்கள்

சொற்சுவை மொழியும் இதழ்கடை வழியும்

பற்சுவை பைந்தமிழ் கற்சுவை கலந்தேன்

அற்புத மாயிருந் தமிழோ..! வனப்பில்

பொற்பத பூண் கழலோ..! கதுப்பில்

வார்ப்புட செழிப்பில் தேர்அது அசப்பில்

போர்படை தோற்கும் விழிப்படை அசைவில்

முத்து மழை பொழியும் ஆழியுள்

முத்த மழை சொரியும் ஆழ்மனம்

கத்தவோ கழலவோ வியலா தேகணம்

மொத்த மாய்திகழ் முத்தத் திருவிழா..!  

”உயிர்த்தெழு...!”

கல்லில் நார் உரிக்கும் கலையோ

சொல்லில் மனம் கரைக்கும் சிலையோ

முள்ளால் முள் எடுக்கும் முறையோ

முப்பால் தனை கொடுக்கும் வரையோ

மாமதம் மறைக்க மாமூலம் உறைய

மாமகம் உதிக்க மாமாயை கரைய

தாமதம் தவிர்க்க தாமாக விரைய

அமுதம் உயிர்க்க அன்பை பொழிய

உள்ளுள் உறைந்த உள்ளம் எழுந்து

உள்ளம் கலந்து உள்ளும் கலந்து

எண்ணும் எண்ணம் என்னுள் விழுந்து

கல்லும் உயிர்க்க கள்ளது பொழிந்து

உயிர் பித்தினை உதிர்த்து உயிர்பித்த

உயர் வினை விதைத்து உயர்வினை

பயிர் வித்தென பயிற்று வித்தெனை

துயர் விட்டெழ துயில் பட்டெழ

மயில் வந்து குயில் ஆகும்

மனம் தந்து உயிர் தூவும்

தனம் தந்த பொன்னுரு மேவும்

கணம் தோறும் கவிதந் தேனே.