"இதயச்சாரல்..!"

”நதி மூலம்...!”

2012-02-11T12:32:00.000-08:00

காலன் வகுத்த வழிக்கும்

நூலோன் தொகுத்த வழிக்கும்
நடுவே நான்.....!!

எது என் பக்கம்..?
நான் எந்த பக்கம்...?

தேடல்.....!!

புத்தியின் புரிதலில்
நூல் விரிகிறது....!
நூலின் உணர்த்தலில்
வாலன் வலிமை விரிகிறது.

வாலன் வகுத்த வழி தேட
காலன் தொகுத்த விதி விரிகிறது.
விதியின் வேர்கள் பற்றி தொடர
வினையின் மொட்டுக்கள் வெடிக்கிறது.

எதிலிருந்து எது...? எங்கே தொட்டு எங்கே தொடர்கிறது..?

வினைகளை கேட்கிறேன்...,
விதிக்கு கை காட்டுகிறது.
விதியின் கண் நோக்குகிறேன்
வினையின் வழி காட்டுகிறது.

விடுதலை வேண்டுபவன்...
இப்படித்தான் தேடுகிறான்.....,
வினாக்களில் வீசிய புயலுக்குபின்
தென்றலாய் ஒரு பதில் தேடி.....!!

ஆடிய எண்ணங்களில் அமைதியாய் விரிகிறது
நிர்வாணமாய் இந்த பிரபஞ்சம்.
முதன்முறையாய் ஆடையை பாரமாய் பார்க்கிறேன்.
முரண்பட்டு நிற்பது யார்...?

இல்லாததிலிருந்து இருப்பது பிறக்க
இருப்பது இல்லாமல் போகும்
இரகசியம் வெட்டவெளியாய் சிரிக்கிறது...!
கண் மூடிக்கொள்கிறேன்.

இருப்பதிலிருந்து இல்லாதது பிறக்க
இல்லாததின் "இருப்பு" புரிகிறது,
இருப்பதும் இல்லாததும் யார் பொறுப்பு..?
தொடரும் வினாவின் பயணம்...(?)

வினை தொற்ற எந்த விதிக் காரணம்..?
விதி தொற்ற எந்த வினைக் காரணம்..?
இருப்பதா..? இல்லாததா...??
வெற்றிடமா..? பருப்பொருளா...?

எது காரணமானாலும்....
உயிரற்றது என்ற விஞ்ஞானத்தின் கூற்று
விடையற்று விழிபிதுங்கும் உண்மை புரிகிறது...
உயிர்களின் விதியை தீர்மானிக்கும்
உயிரற்றவைகளின் உண்மை உயிர் புரிய.

வெற்றிடத்தை சுற்றி வரும் பருப்பொருள்
வெறுமையாய் சுற்றுகிறதா..?
தனிமையாய் சுற்றுகிறதா..?
வேறெதற்கு சுற்றுகிறது...?!

இயக்கமும் இயக்க மூலமும்
தூலமும் துருவமுமாய் மாறி நிற்கும்
சூட்சுமத்தில் பருப்பொருள் பிறக்கிறது.
பிறப்பது அறியாமல்.....!

பருப்பொருளிலிருந்து...
பிறப்பொருள் பிறக்கிறது.
பிறப்பு புரியாமல்....!
தொடக்கமும் முடிவும் ஒரே இடத்தில்...!

தொடக்கம் வேறு, முடிவு வேறு.

தொட்டுக்கொள்ளும் இடம் ஒன்று.
வட்டம்தான் எத்தனை வசதியானது...!!?
விட்டங்களில் அடங்கும் ஆரங்களாய்....

விடைகள் கிடக்கும் விந்தைகள் காண்கிறேன்.

”பூம்பெழில் பூவே..!”

2012-01-07T01:09:00.000-08:00

இதயச் சோலையில் நறுமணம் வீசும் மலரே..!
உயிர்ப்பூவின் இதழ்களில் உன்னத சிருங்காரமே..!
பூம்பெழில் புன்னகை பூவிதழ் சிந்திட
பூந்தளிர் மேனியில் மோனரசம் ததும்ப

... சுழித்தோடும் வெட்கமதில் சுகம் கூட்டும்
சுந்தரி நீ..!,- பளிங்கு கன்னத்தில் தேனூறும்
பவளமல்லி உன் எண்ணத்தில் நீந்தும்
இன்பம்தான் எத்தனை எத்தனையோ...?!

குறுஞ்சிரிப்பில் குறுந்தொகை கண்டேன் - உன்
குவிந்த புருவத்தில் திருப்பாவை கண்டேன் - என்
அகம்விழுந்த உன்னகத்தில் அகநானூறும் இன்னும்
ஆற்றுப்படையும் ஆயிரமாயிரம் செந்தமிழ் செழுமையும்

கண்ணாரக் கண்டு கொண்டேன் காதலால்
ஆதலால் கண்மணியே அவிழ்நகை இதழில்
ஆனந்த தாண்டவம் ஆர்ப்பரிக்கும் இதயத்தில்
பூப்பரிக்கும் பூம்பெழிலாள் உன் பொன்மனம்

கொண்டேன் குறிஞ்சி தேன்கூட்டில் சொட்டும்
தேன்துளி பட்டுத் தெறிக்கும் பசுஞ்சோலை
மான்குட்டி முகம் காட்டி சிரிக்கும்
மந்தகாசம் உன் பொன்னழகு மிஞ்சும்

பூவழகு உண்டோ..? பூவுலகில் கண்டார் உண்டோ..?
இனியும் காண்பார் உண்டோ..? ஒற்றை
சிலிர்ப்பில் உயிர்த்தறிக்கும் ஓங்காரம் நீ..!
கற்றையாய் அலையும் காற்றில் உனைத்தேடி

அலையும் என் உயிர்த்தீண்டல் உணராயோ...?!
உள்ளத்தில் உறைந்திட்ட பைங்கிளியே.!
உள்ளூர இரசிக்கும் பொன்னழகே...! செல்லத்தீண்டலில்
சிணுங்கும் என் சிங்காரமே கண்மலர்வாய்.

”சரணாகதி..!”

2012-01-05T03:13:00.000-08:00

நூலளந்த மனம் வானளந்த விதம்
தானளந்த தன்னுணர்வில் ஆழும்
நானளந்த மனதின் மகரந்தம் விழும்
பாரளந்த பரமன் பதத்தில்..!

யாரளந்த போதும் மீளாத இடம்
யானளந்த போது மீளக் கண்டேன்
வாலளந்த வாயு புத்திரன் வாள் அளந்த
வான் பரப்பில் வண்ணம் கண்டேன்

இளம்தளிர் தள்ளாட வரும் தளிர்
தானாட தள்ளாடும் குளத்தில் மீனாட
அல்லாடும் மனதில் ஆர்ப்பரிப்பு கொண்டாட
சொல்லோடும் பொருளோடும் திண்டாடும்

முன்னும் பின்னும் மூண்டது யாகம்
முன்னால் பின்னது கண்டது தியாகம்
மூன்றும் ஒன்றில் ஒன்றிய தேகம்
மூவாறு பருவத்து முடங்கிய தாகம்

பாவாற்றில் பாலோடும் பண்ணில் தேனோடும்
மூவாறும் கலந்த வெள்ளம் முன்னாடும்
பாவூறும் உள்ளம் மணக்க வாயூறும்
அமுதம் சுவைக்க சிந்தை தானூறும்

சிவனுள் சீவன் கலக்க....

”குருவிக்கூடு..!”

2012-01-04T09:36:00.000-08:00

பற்றற பற்றிய பற்றில் பற்றற
முற்றிய முற்றல் முற்றிலா முற்றில்
தொற்றிய தொற்றலாய் தொடரும் பிறவித்
தொற்றில் பதியமிடும் பற்று.

விட்டது விட்டு விட்டத்தை விட்டு
விற்றது கற்றது பெற்றது விற்றது
வீட்டின் வீட்டை விட்டு விலகி
கூட்டின் பிடியில் கூடிய குருவி.

கூட்டுக்குள் கூட்டில் கூடுபாயும் கூடிய
கூட்டுக்குள் கூடும் கட்டி கூடுவிட்டு
கூடடையும் கூத்தில் குருவிக்கு குருவி
கூட்டுக்கு கூடு குவியும் பற்று.

காட்டுக்கு காடு இடம் தேடி
காட்டில் ஓர் கட்டில் அமைத்து
காட்டுக்குள் கால்தலை மாற்றி காடடைய
கட்டுக்குள் அடங்காத குருவி காட்டில்.

மாடத்தில் ஏற்றிய மாடவிளக்கு எரிகிறது
மாடம் விட்டு மாடம் விட்டு
மாடங்கள் மாறும் விளக்குகள் மாறவில்லை
மாற்றமிலா சோதியில் ஏற்றிய தீபங்கள்.

நலம் வாழ...!

2011-12-31T14:53:00.000-08:00

எம் இனத்துக்கும் மண்ணுக்கும் ஏதேனும்

எள்ளளவு நன்மையேனும் கிடைக்க,- உள்ளத்து

வெளிச்சம் வெள்ளமாய் பெருக்கெடுக்க உயர்வான

எண்ணங்கள் உதிக்க வேண்டி வாழ்த்துக்கள்.

பள்ளத்து பாய்ந்து மேட்டினில் மிதந்து

நதியென நாமும் துன்பத்தில் பாய்ந்தும்

இன்பத்தில் மிதந்தும் வாழ்வியலில் உழலும்

வசமிழந்த மதிமயக்கம் தெளிந்து சுயம்தழைக்க

இளம்பிள்ளைகள் இனியாவது தெருவில் கையேந்தாமல்

முதியவர்கள் தெருவோரம் ஒதுங்கி கிடக்காமல்

காப்பகங்கள் இல்லாத தேசமாய்,- அன்பு

காக்கும் இல்லங்கள் இனியேனும் அமைய

உள்ளத்து அன்பு சுனையூற்றாய் பெருக்கெடுக்க

உள்ளமதில் உறையும் இறை உணர்த்தட்டும்

இங்கு யாவர்க்குமாம் ஓர் பச்சிலை

இங்கு யாவர்க்குமாம் ஓர் மருந்து

புரிந்து வாழ்வோர்க்கும் வாழ முயல்வோர்க்கும்

நன்நாளாய் அமையும் ஒருநாளை எதிர்ப்பார்த்து...

”இதயத்தின் ஓரத்தி..!”

2011-12-03T03:22:00.000-08:00

இதயத்தின் இடவலம் மாற்றிய இன்னமுதே..!

இனிக்க இனிக்க இன்பம் பேசிய என்னுயிரே..!

கனிந்து சுவைத்து ருசித்த காதல்

கசப்பாய் போகும் மாயம் என்ன..?

கண்களை திறந்தால் காதுகள் அடைக்கிறாய்

காதுகள் திறந்தால் கண்கள் அடைக்கிறாய்

உறுப்புகளால் உண்மைகள் தேடுகிறாய்...!

அறிவின் ஆற்றல் ஆற்றாமையாய் கிடக்கிறது.

இலவச இணைப்பில் எப்போதும் நானோ..!

இல்லாத பொழுதுகளில் ஊறுகாய் தானோ..!

சொல்லாத உணர்வுகள் கொல்லும் நினைவுகளை

பொல்லாத மனம் புரியாதது ஏனோ..?

மனதின் ஊடறுத்த உணர்வுகள் உனைத்

தேடும் வேதனை அறியாயோ..? தேடல்

யாவும் தெரிந்தும் ஓரமாய் ஒதுங்கும்

மர்மம்தான் என்ன..? மாறாயோ..?

இழப்புகள் ஒன்றே வழக்கம் என்றானபின்

இழப்பதையே பழக்கமாக்கி கொள்ள

பக்குவமில்லா மனதுக்கு பாடம் நடத்துகிறேன்.

பண்படாமல் அது தினமும் புண்படுகிறதே...!!

வார்த்தைகளில் வைரத்தை வைத்து என்

இதயத்தை கீறுகிறாய்...! - கொப்பளிக்கும் குறுதியால்

உன்பெயர் எழுதும் இதயத்தை என்செய்ய..?!

வலிகளில் வீழ்வதும் வலிகளில் வாழ்வதும்

வாடிக்கை என்றானபின் வேடிக்கை பார்க்கிறேன்

வேதனைகள் மறைத்தபடி....! நடக்கட்டும் நாடகம்.

நல்லதொரு முடிவுக்காய் கொட்டும் பனியிலும்

குடையின்றி காத்திருக்கும் சின்ன இதயத்தை

சிதையும் முன் காணாயோ....? என் பைங்கிளியே..!

”இருக்கிறேன் என் இயல்புகளில்..!”

2011-12-01T21:46:00.000-08:00

இயல்புகளில் இயல்பை இயல்பாய் காணாது
இயலாமையின் அறியாமையில் மிகுந்து மிதந்து
இயல்பு மாறும் பேதமையை என் சொல்ல..!

இதம் தந்த உறவொன்று
இடம் மாறும் நிலைக் கண்டு
தடம் மாறா மனம் தவிக்கிறது.

எதுவுமறியா குறைமதி கொக்கரிக்கும்
எள்ளலில் எகிறி குதிக்கும் இதயம்
எப்படி உணர்த்தும் ஈடற்ற அன்பை.

மாசற்ற திரவியம் மடிமேல் கிடக்க
மதிகெட்டு திசைமாறும் எதிர்திசை பயணம் ஏன்..?
மனம் தேடும் சொந்தம் மறுகும் மாயம் ஏனோ..?

கரைமீறா கடலென அலைமோதும் காதல்
கரையேறி கரையேறி உனைத்தேடும் தேடல்
காணாது போனாலும் கண்டு நீ போனாலும்

வாராயோ என்றேதான் உன் வருகைக்கு
காத்திருக்கும் விழிகளில் விழிநீர் இடும்
விழித்திரையில் விழுந்து உடைகிறது

உன் பிம்பம் தினம் தினம்..! மாளாத
நேசத்தை விதைத்து விட்டேன்,- மாறாத
உன் வாசத்தை சுவாசித்து வாழ்ந்து விட்டேன்.

ஓயாத அலை ஒன்று உள்ளுக்குள் அலைமோதும்
ஒவ்வொரு விநாடியும் உயிர் குடித்தே அதுவாழும்
உன்னோடு ஒன்றாக ஒன்றிய காலங்கள்...!!

முன்னும் பின்னும் எனை மூழ்கடிக்கும்
எண்ணங்களை என் சொல்ல..! - ஆடும்
உன் மனதுக்கு இரையாகும் நம் சொந்தம்.

இழக்க எதுவுமில்லாதவன் பெற்ற செல்வம் நீ.
இதயத்தால் நேசித்த எனக்கான சொந்தம் நீ.
இன்னும் இருக்கிறேன் உயிரோடு உனக்காக..!!.

”புதிராகும் மலர்..!”

2011-11-30T09:38:00.000-08:00

தென்றலை வெறுக்கும் மலர்

புயலை நம்பி புறப்பட்ட அதிசயம்

பூமியில் நிகழ கண்டேன்.

பூத்திட்ட ஒரு பூவும்

காம்பினை கை விட்ட

காட்சியும் கண்டேன்.

இதயத்தின் வேர்களில்

திராவகம் ஊற்றி செல்லும்

கொடுமையின் பிடியில்

உயிர்க்குலையும் ஒடுக்கம் கண்டேன்.

ஒவ்வொரு வினாடியும்

கரைவது கண்களின் முன்னே

மறைவது கண்டு மயக்கம் கண்டேன்.

வெறுமைகளின் மடியில் மனம் வேக கண்டேன்.

அடியும் காணாது அதன் முடியும் காணாது

ஆடிக் காற்றில் பறக்கும் மலரின்

ஆர்வ கோளாறில்....!

வீழ்ந்து கிடப்பது செடி மட்டும்தானே.

பூத்துக் கிடந்த செடி இன்று

காத்து கிடக்கிறது அதன் மலருக்காய்...!!

”நெஞ்சுக்கூடு..!”

2011-11-27T11:41:00.000-08:00

தான் தொலைத்த ஒன்றும்

தன்னை தொலைத்த ஒன்றும்

தனித்தனியே தவிக்கும் தருணம்

தனிமைகள் கசக்கும் உண்மையாய்....!

தொலைத்த பொழுதுகளில்

தொலைந்த பொழுதுகளை

கலைத்து கலைத்து தேடுகிறேன்

கலையும் மனதின் நினைவுகளுடன்...!

இரவுகளில் தொலைத்த உறக்கம்

இடம் மாறுகிறது எழுத்தாய்...

இதயத்தை இறக்கிவைப்பது

எப்படி என்பதறியாமல்....?

வருவதும் போவதும்தான் வாழ்க்கையா உனக்கு..?

வந்து போகும் ஒவ்வொரு முறையும்

வெந்து போகும் என் இதயத்தை

எப்போது காண்பாய்...?

உதிக்காத திசை பார்த்தேதான் என்

இதயத்தின் காத்திருப்புகள் யாவும்

கரைய வேண்டுமா..? விழிக்கு ஒளியூட்டி

விடியல்கள் தருவது எப்போது...?

விளக்கும் இல்லாமல் உன்

விளக்கமும் இல்லாமல்...

நான் மட்டும் இங்கே

நானாக இல்லாத இரகசியம் யாரறிவார்...?

தேனாக இனித்து விட்டு

தேனீயாய் கொட்டும் இரகசியம்

புழுவுக்கு எப்படி புரியும்....?

புரியாத புதிராய் காலங்கள்...!

அறியாத மனமும் அழுகிறது

அனுதினமும் தொழுகிறது

பிரியாத வரமொன்றில்

வாழ்க்கை தந்து போன பிரியம்தானா நீ...?

உதிரம் உறைந்த நினைவில்

உதிர்ந்து கிடக்கிறேன்

காலங்கள் கடந்து காண வருவாயோ..?

இல்லை காணாது போவாயோ...?!

நாட்கள் உதிர்க்கும் நரகத்தில்...

நான் மட்டும் தனியே.....

”உள் ஒளி”

2011-10-11T19:59:00.000-07:00

செதுக்கும் வரை பொருத்துக் கொள்
சற்றே பிணமாய் உணர்வற்று இரு
சாந்தம் கொண்ட கல்லென சாய்ந்து கிட
மனிதம் உன் புனிதம் உணரும்.....

மொழிகளை விழுங்கும் மௌனத்தை விழுங்கு
வார்த்தைகளின் சூட்சுமம் உணர்ந்து பேசு
பேச்சைக் குறைத்து மூச்சை நிறை
பேதங்கள் யாவும் புரிந்து விடும்....

அறிவற்ற அறிவை அறி அறிந்தபின்
அதிலேயே நிலைத்து நில் அறிவின்
அறியாமை புலப்பட சிறுமைகள் விலகும்
ஆழ்ந்த உணர்வில் அறிவு புலப்படும்...

குழைந்த மனம் குழைந்தபின் இறுகட்டும்
குறைமதி கொண்ட வாழ்வுக்காய் உருகட்டும்
வளர்மதி வளர வளரும் மதியை கவனி
அறிவெது ஆணவமெது இனம் காண்

உணர்வது யாவும் உண்மை என்றறி
உண்மைகள் தவிர்த்த யாவும் எறி
உள்ளுக்குள் உன்னை உனக்குள் எரி
உயர்ந்த பொருளாய் உலகில் திரி

”நந்தவனம்...”

2011-09-25T21:39:00.000-07:00

காத்திருக்கும் நந்தவனத்தில்
கவிஞனின் கால்தடம் பதிகிறது.
பூத்திருக்கும் பூக்களெல்லாம்
புன்னகைத் தூவி வாழ்த்துது.

கவிதைக்கு மடல் தீட்டும் மலர்கள்
கவிஞனுக்கு இதழ்க் காட்டி சிரிக்கிறது
கவிதைக்கு பரிசாக தேன்மாரிச் சொரிகிறது
கருவண்டின் ரீங்காரம் இசைமழைப் பொழிகிறது

தூரல்களாய் விழும் கவிதைச் சாரலில்
தூங்கும் மொட்டுக்கள் படிக்கும் மெட்டுக்கள்
துள்ளிவரும் சந்தங்கள் கவிஞனுக்கு சொந்தங்கள்
மடல் மத்தளத்தில் மழைத்துளி சத்தங்கள்

பூக்களின் குழல்களில் வண்டுகளின் நாதசுரம்
புல்லாங்குழலில் ஒடிவரும் கவிஞனின் ஏழுசுரம்
இலைகளைக் கட்டிக் கொண்ட வேர்களில்
இன்பத்தின் சாரங்கள் துளிர்க்கும் துளிராய்

மின்னும் இலைகளில் பொன்னும் குறையும்
மிடுக்கு காட்டிச் சிரிக்கும் அழகில்
இருக்கும் கவலை மறந்துப் போகும்
இதம் தரும் இனிய வேளை

தண்டுகளில் தாவும் கரங்களை தழுவும்
சில்லிட்ட சிலிர்ப்பான தருணங்களில் மனம்
இலைகளை முத்தமிட்டு இதழ்களை ஈரமாக்கும்
மலர்களின் நாணத்தில் மௌனம் ஆடையாகும்

புதியப் பாதைக்கு புறப்படும் கவிஞனை
பொன்வண்டும் பூச்செண்டும் தந்து வழியனுப்பும்
அன்பான அந்தவனம் எப்போதும் சொந்தவனம்
உனக்காக வாழ்ந்துப் பார்க்க ஒவ்வொருநாளும்

உயிர்ப்போடு வந்துப் போகிறான் கவிஞன்.

"ஊண் வழி உலகு”

2011-09-22T21:09:00.000-07:00

உணவில் உருவான ஊணின் நிலை
உருமாற்ற ஒருகட்டு விறகின் தீயில்
உருக்குலைய கறுகும் குறுகும் நெய்யென
உருகும் ஊண் தன் உரமழிந்து

பருகலும் பாசத்தில் உருகலும் பின்
புலம்பலும் பின் புலம்பி வருந்தலும்
புரியத் தொடங்கும் காலம் முடிய
புவனம் பொருள் விளங்கா உருண்டையாய்

பிறவிக்கும் பிறப்புக்கும் தடம் பதிந்த
பின்புலம் பற்றத் தொடரும் வாழ்க்கை
பின்வரும் வினைகள் கொட்டும் முரசில்
பிரளயம் உணராது ஆடும் சிரசில்

தவமொன்று தவமிருக்கும் அழகொன்று கண்டேன்
தனித்த தொருதவம் முகிழ்த்த நிலை
தவிக்கும் மனம் அடங்கும் உலை
தன்னை தான் பார்க்க குலை

நடுங்கும் நடுக்கம் தீர வரும்
ஒடுக்கம் ஒடுங்க வரும் இடுக்கண்
ஒடுங்கும் உயிர்ப் பிதுங்கும் உடல்
வதங்கும் நிலை மாறச் சுடரும்

சுடரில் சுடும் கதிர் வெளிப்படும்
சுகமென சுகம் சுகமற்ற சுகம்
அகம் தொடும் அகத்தே உதிக்கும்
அருட் சுடரில் ஆதியும் அந்தமும்.

”மொழித் தவம்”

2011-09-22T02:50:00.000-07:00

தாய் கொண்டு வந்த தவத்தை
நோய் தின்னும் சாபமாய் வாழ்க்கை
வாய் தின்னும் உணவுக்கு செலவாகும்
காய் தின்னும் குறை அறிவு

வாழும் கலை மறந்தக் கூட்டம்
வாடிக் கிடக்க மறுவழித் தேடி
நாடிக் கிடக்கும் மனம் தினம்
ஓடிக் களைத்து தேடிக் கொண்ட

அருமருந் தாமது அருபத்து நான்கு
இழந்து விட்ட இழிநிலை நமக்கு
இனிப் பொறுக்க ஏதுமில்லை,- இழந்தவன்
இழிப்படும் நிலை மாற்றத் தேடல்

தொடர்கிறேன் பலகலைக் கொணர்கிறேன் தமிழுக்கு
தொலைந்த யாவும் மீண்டும் யாண்டும்
செழித்து வளர சேவைதான் தேவை
செய்யவே செப்பனிட இறை அப்பணியிட

முடியும் கலை யாவும் முடிக்க
மீண்டும் மண்ணில் தழைக்க வேண்டும்
மாண்டவர் போல் வாழாது உயிர்ப்பில்
மாதவ நீரூற்றி நிலம் செழிக்க

வேண்டுகிறேன் நம் கலை சிறக்க
வேண்டி யதுதரும் வேடன் கந்தன்
வேண்ட வேண்டிக் கொண்டாடத் தமிழ்
வேண்டி தமிழினம் அலைமோதும் வேளை

வருக வருக அய்யன் தமிழ்த்
தருக தந்துப் பெருகப் பெருக்கும்
அறிவு நிறைக நிறையச் செறிவு
தமிழ்ச் சிறக்க தவம் கொள்க.

"தோற்றச் சலனம்"

2011-09-21T22:26:00.000-07:00

ஊற்றுக் கண்வழி உருக்கொண்டு பெருக்கெடுத்து
உச்சிமலை வழிந்து விழுந்து சரிந்து
ஊர்மெச்ச வளைந்து நெளிந்து சுழித்தோடும்
உள்ளக் களிப்பில் நுரைக்காட்டிச் சிரிக்கும்

நதியும் பாயும் பாய்ந்தபின் ஓயும்
ஓய்ந்த பின்காயும் காய்ந்த பின்
மணல்வெளி காட்டிச் சிரிக்கும் கண்ணாடி
தணல் கூட்டும் தகிக்கும் எரிக்கும்

குளிர்ந்து கிடந்த ஒன்றே நிலைமாறி
திசைமாறி தீப்பற்றும் அனல் ஏறி
புனலும் கனலாகும் கனலும் அனலாகும்
புரிய வொட்டா அதிசயம் காண்

எரிதழல் எரிகிறதா..? எரிக்கிறதா..? தான்பற்றிய
விறகில் தன்னைக் கரைக்கிறதா..? கொழிக்கிறதா..?
விடும்வரை விடாமல் வீழ்தழல் சிரிக்கிறதா..?
விறகில் எரிவது நீரா..? நெருப்பா..?

சலனம் சலனப்பட மௌனம் தாங்கும்
மையம் சலனப்பட சலனம் சபலப்படும்
சலனத்தின் சபலத்தில் சஞ்சலம் புறப்படும்
சஞ்சலத்தின் மையத்தில் மௌனம் மையமிடும்

சலனம் தாங்கும் மௌனம் சஞ்சலப்பட
சஞ்சலத்தின் சலனத்தில் சபலத்தின் தோற்றம்
மௌனத்தை ஆளும் சபலம் சலனத்திற்கு
சலனத்தில் சதிராட மௌனத்தின் சபலம்

மிகும் மிக சஞ்சலம் ஆளும்
சடலம் சாக்காடு போக்கா வேக்காடு
உடலம் தாங்க சபலத்தின் ஊர்வலம்
மௌனத்தின் மையத்தில் உயிரின் தேர்வலம்.

”பூதம்...!”

2011-09-21T00:11:00.000-07:00

மலரில் தங்கி மதுவில் ஊறி
மயக்க முற்ற தேனீயின் இன்பம்
மாய உலகம் தரும் மாவின்பம்
மதி மயக்கம் தரும் அனுதினம்

சுழல் கழல் கழல கழலும்
உழல் மனம் உழல உழலும்
தழல் மேனித் தழால் தழலும்
குழல் படரும் யாழ் குழலாம்

தினைக் கலையும் தினம் வாழ்க்கை
வினைக் கலையும் இனம் வேட்கை
தனைக் கொள்ள தனம் தந்த
உனைப் போல் குணம் ஈந்த

பிறவி யாண்டும் உறவில் வேண்டும்
துறவி வேண்டும் தூயநலம் பேணல்
மறவி நீங்கி மருகி நின்று
மறவோன் பிறவான் பிறவி தோறும்

பூதத்தில் பூதம் பொதிந்த பூதத்தில்
பூதம் மிக மிகும் பூதம்
பூதத்தொரு பூதம் வைத்து புக
பூதம் புறப்பட அகப்படும் பூதம்.

”அது..!”

2011-09-16T00:50:00.000-07:00

இனியது இன்முகப் பொலிவது காண
இனியது இன்சொல் ஒலியது கேட்க
இனியது நற்றமிழ் சொற்கள் உதிர்வது
இனியது இமைகள் மூடி இரசிப்பது

எளியது மனிதம் மனையில் பேணுதல்
எளியது மண்ணுயிர் இன்பம் பெறுவது
எளியது மனதில் தூய்மை மண்ணுதல்
எளியது மாந்தர் சுயநலம் துறப்பது

வலியது வன்முறை தரும் வலி
வலியது வன்சொல் தரும் வலி
வலியது வாழ்ந்திட எளியது நலிந்திடல்
வலியது நல்லோர் வாயுரைத் தவிர்த்தல்

கொடியது கொற்றவன் குலமகள் பிரிதல்
கொடியது பிள்ளையை பெற்றவள் பிரிதல்
கொடியது உயிர்த்துணை உறவின்றி பிரிதல்
கொடியது கொடுமை கண்டும் பொறுத்தல்

"சிலந்திக் கூடு..!"

2011-09-13T23:15:00.000-07:00

சிலந்திக் கூடாய் சிரிக்கிறது வாழ்க்கை
சிக்கிய பூச்சிகளுள் பூச்சியாய் நானும்
சிலந்தி விரித்த வலையில் விதி
சிரிப்பதைப் பார்த்த படி...

வருந்தி பயன் இல்லை வாழ்வில்
விரும்பி ஏற்க வில்லை விருந்தை
விழுந்தவன் எழுவதற்கு விடவில்லை சூழல்
விதிக்கும் மதிக்கும் போராட்டம்...

உழைப்பில் பலன் உடன் இல்லை
உழைத்த களைப்போ தீரவில்லை தினம்
உண்மையோடு ஒரு ஒத்திகைப் போராட்டம்
உனக்கும் எனக்குமான வாழ்க்கை...

ஒட்டகத்தின் மேல் சவாரியாய் ஆடுகிறது
ஒவ்வொரு முறையும் விழாதிருக்க போராட்டம்
ஓடும் காலத்தின் வேகம் மின்னலென
ஒட்டகமோ ஆடும் படகாய்...

காற்றில் கைவீசுகிறேன் ஆற்றில் வீசுவதாய்
கைக்குப் பிடிமானமற்ற கால வெள்ளத்தில்
கைப்பிடியற்ற துடுப்பைப் போடுகிறேன்
காற்று கன்னத்தில் அறைகிறது...

அகட்டில் தாழ்ந்து முகட்டில் உயர்ந்து
அலை மோதும் எண்ணங்களில் அலைமோதும்
அன்பை அடகு கேட்கிறது வாழ்க்கை
அரவணைக்க ஆளில்லா நேரத்தில்...

மாறும் சூழல்கள் மாறும் விழலுக்கு
ஊரும் நீரென வீணாகாது சுழலும்
காலம் சுழலும் திசையில் ஞாலம்
உழலும் இரகசியம் கண்டேன்.

"மலர்க்கொடி...!!"

2011-09-12T23:17:00.000-07:00

நினைவில் நீங்கா உணர்வில் நீ
உணர்வில் கலந்த உறவும் நீ
இதயம் நுழைந்த இன்னுயிர் நீ
யாவுமாகி என்னுள் கலந்தாய் நீ

உன்னையும் என்னையும் இடம் மாற்றி
உள்ளத்தை உள்ளத்தால் உயிரூட்டி,- என்
உண்மைக்குள் உன்னையே சிறைப் பூட்டி
உறவென உறவான உன்னதம் நீ

இரண்டறக் கலந்த இன்பம் நீ
இதம் பதம் உணர்ந்த பின்புலம் நீ
இரவிலும் பகலிலும் என்பலம் நீ
இறவா இன்பத்தின் திறவுகோல் நீ

மல்லியும் முல்லையும் மலர்ந்தக் கொடி
மரகதம் பொன்னில் பொதிந்த தளிர்
மலரும் மருவும் இழைந்த சுகந்தம்
மனதால் மனதைப் புணர்ந்த சுகம்

குணத்தால் மனதைப் பிடித்து மயக்கும்
குவிந்தப் புன்னகை மிதக்கும் விழிகளில்
குவித்து குவிக்கும் கொவ்வை இதழ்களில்
குமிழென தளும்பும் உயிர்த் திமிரும்

மட்டிலாக் கவிதை கொட்டும் மலர்
மகரந்தம் சொட்டும் இதழ்த் தேன்
மடையில் பருகும் உயிர் உருகும்
மதுவில் ஊறிய மன்மதக் கலசம்

உடையில் நடையில் ஒளிரும் ஒய்யாரம்
ஊண் உறக்கம் தவிர்க்கும் சிங்காரம்
உறவில் கலந்த உன்னத சிருங்காரம்
உண்மையை பெண்மைக்குள் உணர்த்திய ஓங்காரம்

பெறாது பெற்ற பெருந் தவப்
பேற்றால் வரமாய் வளர்ந்த கற்பகம்
பேரன்பின் முகிழ்ப்பில் மூழ்கும் அஞ்சுகம்
பெற்றதில் பேரமைதிக் கொள்வாய்.

"ஆசான் என்ற ஓசோன்"

2011-09-04T22:10:00.000-07:00

வீணில் கழியாதப் பொழுதுகள் தந்து
விழலுக்கு பாய்ச்சிய நீரென விரயமாகா
வாழ்வுக்கு அடித்தளம் முதல் மேல்தளத்துக்கும்
வழிகாட்டும் கைக்காட்டியாய் எங்கள் ஆசான்..!!

விதைகளில் பழுது நீக்கி விளைச்சலில்
வீரியம் கூட்டும் விவசாயி,- பிஞ்சுக்
குழந்தைகள் நெஞ்சில் அறிவை விதைக்கும்
அர்ப்பண வாழ்க்கை ஆசான் வாழ்க்கை..!!

எளிதில் புரியா வாழ்வதனை வகைதொகையாய்
வகுத்துக் கொள்ள வழிச் சொல்லி
வாழும் காலம் வரை ஆலமரமாய்
நிழல் தரும் அறிவு சுடர்..!!

உலக அறிவை ஊட்டி வளர்த்து
அறிவியல் புதுமைகள் ஆக்கி வைத்து
உலவியல் உறவியல் உயிரியல் உண்மைகள்
பலப்பல திறமைகள் வளர்த்து விட்டார்

பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் பொருள் தந்து
பிழைப்புக்கும் வாழ்வுக்கும் பொருள் ஈந்து
வள்ளுவம் சொல்லிய நல்லறம் காத்திட
வளமான பாரதம் அமைந்திட தோளீந்து

வருங்காலம் தீர்மானிக்கும் வள்ளல்கள்,- இந்திய
தேசம் செதுக்கும் சிற்பிகள் உங்கள்
கரங்களில் தேசத்தின் வளர்ச்சிகள்,- வளமான
செல்வமாய் மனிதம் செய்வீர்..! செய்வீர்..!!

நாளைய சமூகம் செல்லும் பாதையை
நமக்கு இன்றே சீர் செய்யும்
நல்ல பணி தொடர வேண்டி
இனிய ஆசிரிய தின வாழ்த்துகள்.

***வணக்கங்களுடன்***
-தமிழ்க்காதலன்.

”தமிழ்க்குடில்..”

2011-09-02T21:04:00.000-07:00

என் அன்புக்குரிய வலைப்பூ தோழமைகளுக்கு தமிழ்க்காதலனின் இனிய வணக்கம்,

உங்களிடம் ஒரு மகிழ்ச்சியான விடயத்தை பகிந்து கொள்ளவே இந்தப் பதிவு. தமிழ் மக்களுக்கும், தமிழ் மொழிக்கும் நலம் பயக்கும் விதமாகவும், வளம் சேர்க்கும் விதமாகவும் மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு முகநூலில் “தமிழ்க்குடில்” என்ற பெயரில் தனிக்குழுமம் ஒன்று தொடங்கி உள்ளோம்.

இத்தளத்தின் மூலம் தமிழ் வளர்ச்சிக்கு பாடுபடும் வகையில் பல பணிகள் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கிறது. கவிதை, கட்டுரை, ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் என பலக் கோணங்களில் தமிழை வளர்க்கவும், தமிழர்களின் அடுத்த தலைமுறைக்கு தமிழை எடுத்துச் செல்லவும், இந்த தலைமுறையை தமிழில் பேசவைக்கவும் முயற்சிகள் எடுக்கப் பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

எமது உறவுகளான இணையதள தோழமைகள் பலரை அதில் நானே இணைத்து விட்டிருக்கிறேன். கொஞ்சம் அதைக் கவனிக்கவும். இன்னும் நிறையப் படைப்பாளிகளை அதில் சேர்க்கவும், தமிழுக்கு தொண்டு செய்யவும் எண்ணம்.

அதற்கான முகவரி இணைப்பை இங்கு தருகிறேன்.

https://www.facebook.com/groups/209486265759191/

இந்த இணைப்பை கிளிக் செய்து தாங்கள் இந்த குழுமத்தில் சேர விருப்பம் தெரிவிக்கலாம். உடனடியாக சேர்த்துக் கொள்ளப் படுவீர்கள்.

தமிழில் அக்கரையும், ஆர்வமும் உள்ள அத்தனை நல்லுங்களையும் வரவேற்கிறேன்.

* முக்கியமாக நல்லப் படைப்பாளிகள் அனைவரையும் வரவேற்கிறேன். இதயச்சாரலுக்கு நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் வருகைத் தரும் அத்தனைப் பேரையும் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

உங்களின் படைப்புகளுக்காகவும், பங்களிப்புகளுக்காகவும் காத்திருக்கிறேன்.

போட்டியில் கலந்து கொண்டு வெற்றிப் பெறும் நபருக்கு வீட்டு முகவரிக்கு பரிசுகள் அனுப்பி வைக்கப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அன்புடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

உங்களை எதிர்ப்பார்த்த வண்ணம்..,
-தமிழ்க்காதலன்.

"நவரசம்...!!"

2011-08-29T19:22:00.000-07:00

(நகை, அழுகை, இளிவரல், மருட்கை, அச்சம், வெகுளி, பெருமிதம், உவகை, அமைதி)

இணையிலா இன்பம் கூட்டும் இன்முகம்
இதழ் பிரிக்க நெகிழும் நெஞ்சம்
மலரும் மலர் காணும் "உவகை"
மழலை முகம் பார்க்க..!

தனித்த தொருவிடத்தே தவம் கிடந்து
இளைத்த மேனி இன்னும் உருக
மனம் நிறைந்தவன் வருகைக்கு உருகும்
கன்னியின் கன்னக்குழி "நகை..!"

அகம் புறமதில் அகத்தில் ஆழ்ந்தாரோடு
புறவியல் மெச்சுதலில் அளக்கப் பெரும்
அகடு முகட்டில் வந்து விழும்
உலகின் "இளிவரல்" உண்மையாய்..!

உற்றவனைத் தொட்டுவிடத் துடிக்கும் உள்ளம்
உரிய வேளைக்கு முன்னிகழும் சந்திப்பில்
உள்ளே உதறும் உணர்வுகளில் ஒட்டிக்கிடக்கும்
ஊருக்கு முன்னான "அச்சம்...!"

சாதுக்களில் சாந்தம் குடியேற சாற்றும்
சாதுவின் சாது சோதிக்க உள்ளில்
சங்கடமாக விளைந்த உணர்வில்,- நாடும்
காடும் "மருட்கை" கொள்ளும்..!

ஆழியின் வாழ்வில் ஊழ்வினையின் வெகுளி
உள்ளத்துள் புகவும் அகம் அழுக்காம்
ஆயினும் வலியது விதி கொடியது
அதனினும் கொடிது "வெகுளி...!"

கருச்சுமந்த உருச்சுமந்த உயிர் ஒருநாள்
மதிச்சுமந்த மன்னர்முன் தன்னொளி வீச
ஆன்றோர் அகம் குளிர சான்றோனாக்க
பெற்றவளின் உள்ளத்தில் "பெருமிதம்...!"

ஆன்மாவின் ஆழத்தில் விழுந்தக் காயங்களில்
ஆறெனப் பெருக்கும் நீரென கண்ணீர்
ஆழியில் உருகும் பனிநீரென கலக்கும்
ஆழ்துயர் வருத்த "அழுகை..!"

வாழுங்கால் வகைத் தொகை அறிந்து
வழுவாமல் நின்ற பேர்க்கு நிலைக்கும்
மண்ணுலகும் விண்ணுலகும் இன்பமும் வீடும்
வென்ற மேன்மையான "அமைதி...!"
*************************************************

தனிப்பாடல்:

நகைக்கும் உளம் கருவுற உற்றபின்
வலிவந்து துடிக்க பீறிடும் அழுகை
இளிவரல் பேசும் மனம் மரண
அச்சத்தில் மருட்கையோடு தாதியை
வெகுளித் தாமதம் தவிர்க்க,-பிறந்தது
"பிள்ளைக்"கேட்க பெருமிதம் சொல்ல
உவகை கொள்ளும் உறவில் அமைதி.

”வன்வியல்...!!”

2011-08-28T21:34:00.000-07:00

வலியன வாழ எளியன பலியாகும்
வாழ்வியல் தர்மம் வலுவான உலகில்
வாழும் முறை தவறென்பது உணரா
வன்மனம் கொல்லும் மென்மனம் தினம்

மென்மைகள் வாழ மேன்மைகள் செய்யா
வன்மைகள் வாழும் வழி அறியுமோ..??
உண்மைகள் உறங்கும் உலகம் இது.
ஊமைகளின் மௌனப் பொருள் யாரறிவார்..??

வல்லூறுகளின் நகங்களில் சிக்கித் தவிக்கும்
கோழிக்குஞ்சுகளின் வாழ்க்கை இரத்த வாடையாய்..!!
முட்செடிகளின் பிடியில் முல்லைக் கொடிகளின்
மலர்களின் இதழ்க் கிழிக்கும் முட்கள்..!!

அரவத்தின் வாயில் தேரைகள் பிரசவிக்கும்
வாழ்வியல் வலிகள் கலங்கிய கர்ப்பமாய்...!!
பாதியில் செய்தப் பிழைக்கு ஆதியின்
பெயரில் பழிச்சுமத்தி பாவத்தில் பசியாறல்...!!

கரும்பாறை உடைக்கும் வேர்களின் துணிவில்
காலம் வாழ்வியல் சூட்சுமம் வைத்திருக்கிறது
பூச்சிகள் தின்னும் பூக்களின் இதழ்களில்
மென்மைகளின் வன்மைகள் புலப்படும் புரிவோம்

நிம்மதிக் குலைக்கும் கனவுகள் கூட
வன்மைகள் புகுத்தும் வழிதான் காணுங்கள்
உண்மைக்குள் ஒளிந்த பொய்யுக்குள் புகுந்த
உண்மை பாறைக்குள் ஒளிந்த தேரை.

பட்டுப் பூச்சியின் எச்சில் உடலறுக்கும்
தொட்டுப் பார்க்க மென்மையாய் பட்டு
சிலந்தியின் வலையில் சிக்கும் உயிர்கள்
விதியின் கையில் விழுந்த வாழ்க்கை.

நிலம் நோக்கித் தவழும் நதிதான்
நிலத்துகள் நகர்த்தி நிலம் தீர்மானிக்கிறது.
களம் அமைத்து காலன் கலன்
உடைக்க வலிமிகு வளி வெளியாகும்.
**************************************

”கண்ணனுக்கு காதலனின்...!”

2011-08-22T08:10:00.000-07:00

கண்ணா..! துவாரகை மன்னா..!!

கனியும் இதயங்களில் காதலாய்

கனியும் கருணைக் காதலனே..!!

கருவிழியால் உலகம் உருட்டும்

கைப்பிள்ளை உன் கடைவாயில்

கைப்பந்தாய் உலகம் சுழலக் காட்டி

மாயா மயக்கம் அறுத்த மாதவா..!!

கடிக்க இனிக்கும் கரும்பே..!

மனம் நினைக்க இனிக்கும் கண்ணா..!!

வெண்ணெயில் உள்ளம் வைத்து

இளகும் உள்ளத்தில் இருப்பதைக் காட்டி

உருகும் உண்மைக்கு வாழ்வளிப்பவனே..!!

”வெண்ணை திருடி” நீ சொன்ன தத்துவம்

வெள்ளை மனம் இறைவன் ஆலயம்

தூயமனதை இறைவன் தேடுகிறான்

தூய்மைக்கு ஆண்டவனும் அடிமையே..!!

வெண்மையாய் இரு...

வெண்ணெய்யாய் உருகு... அன்பில்

வெண்ணெய் போல் ஒழுகு...

கடவுள் உன் காலடியில்.

அறிந்தேன் அருட்பெருங் கடலே..!!

யாதவக் கன்னிகளின் காதலே..!!

உன் உன்னதத் தத்துவம் உணர்ந்தேன்.

மயில்தோகை காட்டி மயக்கும்

மாயா மயக்கம் தவிர்க்க மறை போதித்தவனே..!

உலக மயக்கம் உணர்ந்து...

உன்னதம் நோக்கி நகர

காலை உயர்த்திக் காட்டியவனே..!

வெற்றிலையில் வீழ்ந்துக் கிடந்து

வெற்றியின் பாதைக் காட்டிய கருணையே..!!

மண்ணை தின்ற மண்ணின் மன்னன்

மாயக் கண்ணன் நீ.

ஆண் பெண்ணாய் அவதறித்து

ஆன்மாவை கரையேற்றும் காந்தம் நீ.

விதிகளை விதித்து விதிகளின் விதியை

விதிகளாள் அறுத்து விதிக்கு விதி செய்த

விளையாட்டுப் பிள்ளை நீ.

அறுவினை யாவும் அறுத்து

மறுவினை மலரச் செய்யும் மாயம் நீ.

மனதாலும் நினைவாலும் வணங்குகிறேன்

ஆன்மாவை அடைக்கல மாக்குகிறேன்.

நல்லறிவும் ஞானமும் வழங்கு.

நல்லத் தமிழ் நாடெங்கும் முழங்கு.

இல்லையும் தொல்லையும் நீக்கி

இம்மையும் மறுமையும் போக்கி

ஏகாந்தம் அளிப்பவா போற்றி..!!

பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள்.

"பனிமலர்...!"

2011-08-18T23:12:00.000-07:00

துருவத்துள் துளிர்க்கும் மொட்டுக்கு பனியின்
பாறைகள் வேர்விடும் நிலம்,- நீருக்குள்
நிலம் தேடும் வேர்களின் பயணம்
பனிப்பாறைத் தகர்க்கும் உளி..!!

குளிர் உறிஞ்சும் இதழ்களில் துளிகள்
மலரின் தாகம் குளிரைக் குடிக்கிறது..!
பனியின் தாக்கத்தில் இதழ்களில் வெடிப்பு
பருவம் பூக்கும் மொட்டுக்கு..!!

ஆளில்லா இடத்து அழகுப் பூக்கிறது
பாலில்லா விடத்துப் பிறந்தக் குழந்தையாய்..!!
இயற்கையை இயற்கை இரசிக்கும் தனிச்சுகம்
இன்பம் உயிரின் வேர்களில்..!

பனி மலைக்குள் பருவப் பெண்
தனியாய் தலைக் கோதும் அழகு
யாருமற்றப் பால்வெளியில் பளிங்குச் சிலை
யாழ் இசைக்கிறது சுகமாய்...!!

வானத்தை வசப்படுத்தும் மௌன மொழி
வசந்தத்தை நினைவுப்படுத்தும் இதழின் ஒளி..!
சுகந்தத்தை வாரி இறைக்கும் மகரந்தம்
வெண்பனியில் விழுந்தக் கவிதை..!!

மலருக்கு மஞ்சள் நீராட்டும் கதிரின்
மாலை ஒளியில் மயங்கும் சுகம்
மன்மதன் இரதி முயங்கும் சுகம்..!!
மறக்க முடியாக் கிறக்கம்...!

இருட்டுவெளி இழுத்துப் போர்த்திய இரவில்
இத்தனைச் சுகம் தந்த புனிதம்
எவர் கைக்கும் கிட்டாமலே கொட்டுகிறது
இதய உதிரத்தை இதழ்களாய்..!!

”கேள்விக்குறி..?”

2011-08-15T19:00:00.000-07:00

இதயத்தில் பூத்த நறுமலரே...!!

இன்பக் கோட்டையின் வாசலுக்கு

வரவழைத்து கொன்று போட்டவளே..!!

கொட்டும் குருதியில் வழியும்

அன்பையன்றி யான் அறிந்ததென்ன..??

அறியாமல் விக்கித்து விழிக்கிறேன்.

மிஞ்சும் எழில் கொஞ்சும் தமிழ்

விஞ்சும் சுகம் தந்து வீழ்த்தும்

மதியின் மயக்கம் என்ன...??

கடல் நீந்தும் நத்தைக்கு

கரைக் காட்டும் மேகமாய்

கை காட்டிப் போனவளே..!!

எட்டாத் தொலைவில் இருந்தபடி

எட்டி உதைக்கும் கலையை

எங்கே கற்றாய்...??

நினைவுகளில் தீ மூட்டும்

உன் உணர்வுகளை என்ன செய்ய..??

பருத்தியாய் பற்றுகிறது பாழும் மனம்.

உற்றத்துணை நீ பெற்றதும் கற்றதும்

உழலும் மனம் உதறத்தானா..?

சுழலும் நினைவுகள் சுடுகிறது.

குற்றாலத்தில் கொட்டுகிறது

எரிமலைக் குழம்பு..!!

நயாகராவில் வீழ்கிறது

கொதிக்கும் கோப உணர்ச்சிகள்..!!

குளிக்கும் எண்ணமும்...

குதிக்கும் எண்ணமும்...

தற்கொலை செய்து கொள்ள

தவித்து நிற்கிறது வாழ்க்கை.

வெறித்துப் பார்க்கும் விழிகளில்

விழுந்துக் கிடக்கிறாய் பிம்பமாய்...!!

மனம் பட்டும் படாமலும்,- உனைத்

தொட்டும் தொடாமலும்...!!

உடைந்து நொறுங்கும் கண்ணாடியாய்

சிதறிக்கிடக்கும் எண்ணங்களில்

எகிறிக் குதிக்கிறது எதிர்க்காலம்..!!

விடைத் தேடுதல் வேட்கை...

விடைத் தேட வைக்கும் வாழ்க்கையில்

விஞ்சி நிற்கும் கேள்விக்குறிகள்...??

தீமைகள் தவிர்த்த ஊமையின் மனம்

தீயினால் பொசுங்கும் வேதனை யாரரிவார்..??

காணாமல் ஏங்கும் கண்களில் திராவகம்...!!

வளர்பிறைக் காண வந்தவனை

தேய்பிறை வந்து திதிக் கேட்கிறது..?!

வாசக்காலில் நின்று சிரிக்கிறது விதி.

பாசத்தில் மூழ்க விட்டு

பக்குவமாய் மூச்சைத் திணறவைக்கும்

நேசத்தை நெஞ்சில் சுமக்கிறேன்.

விடிந்தும் விடியாதப் பொழுதுகளில்

தொடர்ந்து தேடுகிறேன்.....

தொலைந்துப் போன உன்

காலடித் தடங்களை.....!

"சுதந்திரம்..?!"

2011-08-14T18:18:00.000-07:00

உணர்வுகளால் அடிமைப்பட்ட
ஒவ்வொரு மனதுக்கும்
சுதந்திரம் எப்போது..??

பழக்கங்களால் அடிமைப்பட்ட
சமூகத்துக்கு பண்பாட்டு
சுதந்திரம் எப்போது..??

விடுதலை என்பது என்ன..??
வீர உணர்வுகள் உள்ளத்தே
கிளர்ந்தெழும் சமூகத்துக்கா..??
அடிமைத்தளையில் ஆழ்ந்துக் கிடக்கும்
அறிவற்ற சமூகத்துக்கா...??
சுதந்திரம் யாருக்கு சொந்தம்..??

வாழ்க்கை முறை மொத்தமும்
வந்தவன் வாய் சொன்னதாய் இருக்க...
சுயம் தொலைத்த மந்தைக்கு
சொல்லில் கூட சுதந்திரம் கிட்டாது.

தாய்மொழி, தாய்நாடு தவிர்த்த
யாவும் உயர்வெனக் கருதும்
தறுதலைகள் திரியும் நாட்டில்
சுதந்திரம் எப்படி விடியும்...??

உதிரத்தில் உணர்ச்சியற்ற
ஒரு சமூதாயம் இருந்தாலென்ன...?
இல்லாது ஒழிந்தாலென்ன...?!
பற்றில்லாப் பதர்கள் பிறந்த மண்ணில்
கொள்கையும் குறிக்கோளும் குப்பையில்
கிடக்க கொடிமட்டும் உயர்ந்து பறந்து
நடக்கப் போகும் நன்மை என்ன..???

சுயநலம் ஒன்றே சுகமெனப் போதிக்கப்பட்ட
சமூகம் எப்படி சுதந்திரம் அறியும்..??
ஒருதுளி உதிரமும் சிந்தாதவனுக்கு
வாழ்க்கையின் வலிப்புரிய வாய்ப்பில்லை.

உயிர்களின் தியாகத்தில் "பூத்த மலர்"
தாலிகளைத் தந்து பெற்ற "சமத்துவம்"
குருதியைக் கொட்டி மடியில் வாங்கிய "வாழ்க்கை"
தலைமுறை மாறியதும் தடுமாறுகிறது.

மழலைகளின் இதழ்களில் படிக்கிறது
அடிமையின் ஆங்கில மோகம்
"மம்மி டாடியாக..."

உடுத்தும் உடையில் ஒய்யாரமாய்
சிரிக்கிறது வெளுத்துப்போன நமது
"கலாச்சாரம்".

அலுவலகம் முதல் அரசாங்கம் வரை
அந்நிய மொழியின் கோலோச்சலில்
அடிமைத்தளை அப்படியே இருக்க
எங்கே பெற்றிருக்கிறோம் சுதந்திரம்..?

கல்வியில் களையாதப் "பின்பற்றல்கள்"
உண்ணும் உணவில் மின்னி மிடுக்களில்
எல்லாம் இந்திய நாகரீகம் இல்லாதபோது
இந்தத் தேசத்தின் விடுதலையாக எதைக் கொண்டாடுவது..??

பண்பாட்டை குழித்தோண்டி புதைத்துவிட்டு
பணத்துக்கு பண்பாட்டை விற்கும்
தமிழ்த் தொலைக்காட்சி நிலையங்கள்
நடிகையின் கவர்ச்சியில் காட்டும் நேர்காணலில்
அவளின் கிழிந்த ஆடையில்...
தூக்கிட்டுத் தொங்குகிறது
"சுதந்திரம்".

வெட்கமே இல்லாமல் விரும்பிப் பார்க்கும்
சொக்கத் தங்க உடன்பிறப்புகள் இந்தியனாய்
மூவர்ணக் கொடிக்கு மேல்கீழ்த் தெரியாத
அரசியல் தலைவர்கள் ஆளுகிற தேசத்தில்

கம்பங்களில் ஏற்றப் படுவது தேசியசின்னமா..??
கவிழ்ந்துக் கிடக்கும் நம் அவலமா..??
ஒருமுறை உண்மையாய் சிந்தித்து

மனிதனாய் செயல்படுவோம்,- மண்ணில்
இந்தியனாய் வாழ்ந்து இந்தியாவுக்கு வாழ்வளிப்போம்.

"வந்தே மாதரம்".

"மனத் தாண்டவம்.."

2011-08-01T11:29:00.000-07:00

எறிந்தக் கல்லில் தெறிக்கும் நீராய்
எகிறிக் குதிக்கும் மனம் குளத்து
மீனாய் குதூகலிக்க காத்திருக்கும் கொக்கென
கரைமீது காத்திருக்கும் விதியின் விழிகள்

வாழும் கலை யாவும் வகையாய்
வகுத்துணர்ந்த வன்மை சோதியுள் இருளாய்
கூவும் குயில் மறைத்துப் பாடும்
தோகை மயில் காட்டும் நளினம்

ஓடும் நதி மேவும் அலை
தாவும் முகில் போகும் திசை
பார்க்கும் தாகம் தணிய தாவும்
யாவும் ஒரு மாயா மயக்கம்

கனவும் காணும் நினைவும் மனதின்
உணர்வும் மலரும் மலரில் உறையும்
ஒருதுளிப் பளிங்கென ஒட்டியும் ஒட்டாமல்
ஓரமாய் ஒதுங்கும் அழகில் மயங்கும்

வாழ்வில் வரும் வசந்தம் சுகந்தம்
வருந்தும் மனம் திருந்தும் தினம்
அனலாடும் புனலென விதியோடு விளையாட்டு
அதுகாறும் காத்த மௌனம் கலையும்

ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடும் மனம்
மத்தளமாய் கொட்டி கொட்டி கொட்டமடிக்க
விட்டத்து பூனையாய் விதி சிரிக்கிறது
விளங்காத மதியும் வீணே சிரிக்கிறது.

புரிந்தவன் புலவன் புலம்புவான் புலையன்
பிரிந்தவை கூடும் பிணைப்பில் இன்பம்
பிணையும் அரவத்து ஆர்ப்பரிப்பில் நுகரும்
உணர்ச்சிக்கு புணர்ச்சி ஒரு வழியாம்.

"ஒழுகுதல்..."

2011-07-28T18:24:00.000-07:00

ஒழுக ஒழுகும் ஒழுக்கு நீங்க
ஒழுகுதல் ஒழுங்கு ஒழுங்காய் ஒழுக
ஒழுகிப் பழகும் உருகும் உயிர்
ஒழுகும் அழகு உணர்வார் யார்..?

ஒழுக்க நெறி ஓங்கும் இடம்
ஒழுகும் ஒழுக்கில் விரியும் உலகம்
ஒப்பிலா தொரு ஒழுக்க விதி
உவப்புடன் தந்தான் ஊருக்கு ஒருமுனி.

ஒழுக்கில் ஒருகுடியாய் உருவாகி ஒழுக
பழக மறந்த பழங்குடி நாம்.
ஒழுக்கம் விழுப்பம் தரலாம் விழுந்தவன்
எழலாம் எழாமலும் தொழலாம் தொழுதவன்

ஒழுங்கை ஊர்ப் பேசும் ஒழுங்கு.
மனதில் மலர்ந்த புனிதம் அது
பூத்திருக்கும் உயிர்ப்பின் பொன்மலர்
உழலும் உயிர்களின் புல்லாங்குழல் அது.

எல்லோர்க்கும் பொதுவாம் ஒழுக்க நெறி
ஒழுகிப் பாருங்கள் ஒழுக்கம் புரியும்.
இழுக்கிலா ஒழுக்கே உயர்வு புரி.
அழுக்கிலா மனம் ஆடை கலையலாம்.

"மனிதம்"

2011-07-20T21:20:00.000-07:00

பிரியமான என் பேரமைதியே...!
உன்னை பின் தொடர்கிறேன்
என் மனக் காயங்கள் ஆற்று.

ஓடைநீரில் உள்ளுறையும்
குளிர்ச்சியில் என் மனம் நனை.
உருக்கு ஆலை உலையில்
என் எண்ணம் துவை.

சிந்தனைகளின் சிறுமை நீக்கு.
புடம் போட்டத் தங்கமாய்
பொன்னொளி வீசட்டும்
என் செயல்கள்.

புன்னைகையால் எனைப்
பூரிக்க வைக்கும் பூந்தென்றலே..!
இன்னெழில் கூட்டும் உன்னெழில்
இதயம் விரும்புகிறது.

கற்பனைகளில் பூத்துச் சிரிக்கும்
கற்பகத் தருவே...!!
கனவுகளாகும் என் இலட்சியங்களுக்கு
கண்களால் உயிர்த் தருகிறேன்.

உறக்கமிலா உலகத்தில்
இறந்து கொண்டிருக்கும்
"மனிதம்" மலர...
உயிரால் ஒரு ஓலை எழுதுகிறேன்.

"மனிதம் பூத்துச் சிரிக்கட்டும்".

"நிலா மகள்...!"

2011-07-18T08:14:00.000-07:00

நிலவும் நிலவும் சந்திக்கிறது
தனிமையில் கொஞ்சம் சிந்திக்கிறது
ஒரு நிலவு ஒளியை கசிகிறது
ஒரு நிலவு நினைவைப் பிழிகிறது.

கனிந்த மனதின் கந்தர்வ உணர்ச்சிகள்
நிலவின் இருளுக்கு ஒளி வீசுகிறது...!!

அடைந்த இன்பத்தின் அடைப்புகள்
உடைப்பெடுத்து ஒழுக
அடைக்கும் முயற்சியில் நீ.

நிலவின் ஒளியில் நீயும்
நின் ஒளியில் நானும்
ஒளிர்கிறோம்.

வெட்கத்தைப் பிழிகிறாயா...? அன்றி
வெட்கிப் பிழிகிறாயா...?!

ஈர ஆடைக்குள் இன்னொரு நிலவு.

தொப்புள் கொடி வழியே ஒருத்தி
துயிலுரிகிறாள்..!!
கர்ப்பத்தில் உள்ளதெல்லாம்
கலங்கி வழிகிறது.

முகிலென அலையும் குழல்
முன் சென்ம நினைவுகளில்
மூழ்க வைக்கிறது.

மெல்ல வழியும் உணர்ச்சிகள்
மேல் மூச்சில் தெரிகிறது.
உள்ளே வடியும் நினைவுகள்
ஒழுகும் நீரில் புரிகிறது.

இந்தப் பட்டாம்பூச்சியின்
படபடப்பில் வெடிக்கிறது
என் இதயம்.

நிலவை விழுங்கும் கேதுவாய்
நீளும் குழலில் மூளும் மோகம்

இருளை ஒளியும் ஒளியை இருளும்
இழுத்து அணைக்கும் தாகம்.

தீராத மோகத்தைப் பிழிந்து
தேகத்தை நனைக்கிறாள்...
தீண்டும் உணர்வுகள் பிழிந்து
என் தாகம் தணிக்கிறாள்...

மேகத்தைப் போர்த்திய நிலவு
தாகத்தைத் தூண்டுகிறாள்.
நீருக்குள் மூழ்கிய நிலவொன்று
நிலவொளியில் காய்கிறது.

பிரபஞ்ச மௌனத்தை
கைகளால் பிழிந்து
கண்களால் அளக்கிறாள்.

பருவம் வந்த பௌர்ணமி
பால் ஒளியில் படைப்பின்
இரகசியம் இரசிக்கிறது.

பனியில் உருகி கனியில்
ஒழுகும் என் காதல்,-அவளின்
தனிமைப் பிழிகிறது.

இரண்டு நிலாக்களுக்கு மத்தியில்
ஒரு கவிஞன்.
மொழிக்கும் கவிக்கும்
சக்களத்தி சண்டை.

இருப்பது எது..?
இடையா...? உடையா..?வென்று...
இடைக்கும் உடைக்கும் இடையே
ஒரு யுத்தம்...!!

பளிங்கு மாளிகையில்
பனியின் தேரோட்டம்.
கனிந்த கனிகளுக்குள்,-என்
கவிதைப் போராட்டம்.

இனிமை கசியும் இரவில்
இளமை கசியும் நிலா..!
சுகிக்கத் தூண்டும் சோம பானம்..!!

முக்கனிச் சுவையோ..?!
இக்கனிச் சுவையோ...?!
முழுவதும் தேன் ததும்பும் நிலா
மூவாறு பருவத்து பலா.

பால் நிலாத் தழுவும்
பருவ நிலவின் குவளை மலர்
ஊடுருவி ஒழுகும் ஒளியில்
ஊசலாடுதடி உயிர்.

காப்பிட்டக் கரங்களில்
கட்டுண்டு கிடக்குதடி என் காதல்..!

நிலவை கருவாக்கும் முயற்சியில் நீ.
உன்னைக் கவிதையாக்கும் முயற்சியில் நான்.

"விழிகள் தேடும் விடியல்..."

2011-07-15T22:06:00.000-07:00

பாலையில் பொழியும்
பனித்துளிக்கு இரவெல்லாம்
தவமிருக்கும் நத்தைக் கூடாய்
மனம்...

கண்களில் மிதக்கும்
கண்ணீரில் தத்தளிக்கிறது
என் கனவுகள்.

இரவில்....
எருமைத் தேடுகிறேன்
பௌர்ணமி வருமென்ற
நம்பிக்கையில்...

மலர் தேடி அலையும்
பட்டாம்பூச்சியின் சிறகுகளில்
திராவகம் ஊற்றுகிறது
காலம்.

உணர்ச்சி இழைகளில்
உயிரைத் தாங்கும்
நத்தைக்கு,- கடிவாளம் போடும்
கட்டெறும்பு.

முயலுக்கு ஓடும் நாயாய்
துரத்துகிறது காலம்.
உயிருக்காய் ஓடும்
முயலாய் நான்.

முண்டி அடிக்கும் நினைவுகள்
முந்தி விரிக்கிறது...
முன்னிரவு பட்டினியில் பசி
பந்தி விரிக்கிறது...

உலர்ந்த உதடுகளில்
உயிரின் நலம் விசாரிக்கும்
கண்ணீர்த் துளிகள்.

வெடிப்பில் உப்பின் உவர்ப்பில்
வெந்து துடிக்கும் உதட்டில்
இரத்தத் துளிகள்.

ஊமையனுக்குள்ளே
ஒரு பட்டிமன்றம்....
ஊருக்குத் தெரியாமல் நடக்கிறது.
வெடிக்கும் எரிமலையாய்
உணர்ச்சிகள்...

காலையும் மாலையும்
இவனைக் கடந்துப் போகிறது.
மாற்றமிலாப் பொழுதுகளில்
நின்ற இடத்தில் கரைகிறது
நிகழ்காலம்.

பூவுக்கு ஆசைப் பட்டவன்
நாருக்குள் சிக்கித் தவிக்கிறான்.
நாரின் நாற்றம்...
பூவின் வீச்சமாய்...

புலரும் பொழுதுகள்
கையில் இருக்கும்
கடனாய்....
வளர்கிறது.

"உறுபசியும் ஊர் பசியும்..."

2011-07-05T05:55:00.000-07:00

மன்னவன் உன்னைச் சுமந்த மடியிருக்கு
முகம் புதைக்க மெத்தென மாரிருக்கு
அகம் முழுக்க அன்பு சுனையிருக்கு
ஆரமுதே..! உன்பசி தீர்க்க வழியிருக்கா..?

தனங்களைத் தடவிப் பார்க்கும் தங்கமே..!!
ஆழகுப் பொருளாக அல்லவோ ஆகிவிட்டது..?!
ஆவி சுமந்தவள் மருகி உருகுகிறேன்.
அமுதப் பால் சுரக்கா மார்பில்

அலையும் உன் கரங்களின் மென்மை
அனுபவிக்க முடியாமல் அல்லாடுகிறேன்.
காம்புகள் தேடும் இதழ்களைக் கலைகிறேன்
முள்ளாய் மார்பில் குத்துவதாய் குறுகுகிறேன்.

திறந்துக் கிடக்கும் மேனியில் வறண்டு
கிடக்கும் பாலகம் பாலகா உனக்குதவாது.
பரிதவிக்கிறேன் பெற்ற வயிற்றில் பசித்தீ
இரத்தம் வந்தாலும் தர சம்மதம்...

மலரினும் மென்மையாய் கைககளில் கிடக்கும்
மரகதமே...!,- உன்னை வாங்கி கொண்டவளால்
தாங்கிக் கொள்ள முடியா வலி
தணியாத பசியில் தவிக்கும் உயிரே...!

வறண்டு கிடக்கும் முகமாய் வாழ்க்கை
இருண்டு கிடக்கும் விழிகளில் தொலைதூர
வெளிச்சப் புள்ளிகளை மறைக்கிறது நிசம்..!
வெடித்த இதழ்களில் விதி விளையாடுகிறது..!!

விலைக்கு கேட்கிறார்கள் இரக்கமுள்ள மனிதர்கள்?!
உனக்கு ஒரு விலை..? எனக்கொரு விலை..??
உன்னை விற்றால் ஒருநாள் துன்பம்
என்னை விற்றால் ஒவ்வொருநாளும் துன்பம்

முழுகாமல் இருந்த பெற்றதாலோ என்னவோ
பாழும் பாசமுனை முழுகச் சம்மதிக்கவில்லை.
தேகத்தைக் கல்லாக்கி மனதை முள்ளாக்கி
விடியும் வரை விலைக்கு விருந்தாகிறேன்.

வரும்படிக்கு பஞ்சமில்லை வறுமைக்கு பாவமில்லை
என்னைத் தாயாக்கிய எங்கள் குலக்கொழுந்தே...!!
ஆலகாலம் அடக்கிய சிவனாய் அடக்குகிறேன்
விழும் விந்தினை விதியை நொந்தபடி...

என்னப் பாவம் செய்தாயோ..? செல்வமே
எனக்கு வந்து பிறந்தாய்,- உனக்கே
என்னை விற்கிறேன் இன்னொரு கருவுக்கு
எதை விற்பேன் என் இன்னுயிரே..!

கருப்பை நிரப்பியவர்களால் நம் இரைப்பை
நிறைகிறது,- சொல்ல முடியா சோகத்தை
வெல்ல முடியா வேதனையால் வெல்ல
முயன்று முடியாமலே வேதனையில் மடிகிறேன்.

இரைப்பைகளில் பருக்கைகள் இட்டு நிரப்ப
கருப்பையை காட்ட சொல்கிறது உலகம்.
தெருவோர நாய்கள் திண்ணையில் தூங்குகிறது.
தெருப்பொறுக்கி நாய்கள் என்னைத் தின்கிறது.

சிவமாவது சைவமாவது பிணம் தின்னும்
ஊரில் பணம் ஒன்றே வாழ்க்கை
பிழைக்க வழி செய்வோம் இல்லை
பிணமாவோம் ஊராரின் பசிக்கு முன்னால்...

"அவனும் அவளும்...!"

2011-07-03T21:35:00.000-07:00

அவளுக்கு ஒன்று எழுதி
அவளுக்காய் ஒன்று எழுதி
அவளுக்குள் ஒன்றி எழுதி
அவளோடு ஒன்றாய் எழுதி

அவள் அவளாக அவளின் அவளை
அவளுக்கு காட்டிச் சிரிக்கும் அவளை
அவள் அறியாது அவளற்ற அவளாக
அவள் இருக்க அவளுக்குள் அவளாய்

இவன் இருக்கும் இரகசியம் எவரறிவார்..?
இவன் அவளாய் இவனுக்குள் அவளாய்
இவனின் இவனாய் இவனை புரிந்த
இவனைப் புரியும் அவளின் அவள்

அவளும் இவனும் அவனும் இவளுமாய்
ஆனபின் ஆணென்ன பெண்ணென்ன அறிவாயோ..?!
அறிவாய் திருவாய் அன்பாய் ஆர்ந்த
அற்புதம் அறிந்த அவனும் அவளும்

உண்டு இல்லையில் உருண்டு எழுந்து
நன்று தீதில் நனைந் தெழுந்து
அன்றிலும் இன்றிலும் ஆழ்ந் தெழுந்து
ஒன்றில் ஒன்றாய் ஒன்றிக் கிடக்கும்

உன்னத வினாடிகளில் ஓர்ந்துக் கிடக்கும்
காலம் ஓய்வெடுத்தப் படி,- உள்ளுள்
உறங்கும் உண்மை விழித்தெழும் இன்மை
இம்மை நீக்கி உண்மை ஊட்டுவிக்கும்

அவனும் அவளும் அறிந்த உண்மை
அவனால் அவளும் அவளால் அவனும்
அவனையும் அவளையும் அவ்வவ்வாறு அறிந்த
ஆன்மத் தேடலின் அவசியம் புரிந்தது.

"மலரும்..! மனிதனும்...?"

2011-06-30T21:43:00.000-07:00

ஆதவன் ஆடை களைந்து நடக்கிறான்
அந்த நந்தவனம் உடல் சிலிர்க்கிறது
மலர்களின் மடியில் பனித்தேன் பருகுகிறான்
இலைகளில் வழிகிறது செடிகளின் வெட்கம்..!!

ஆதவன் மோகம் அறிந்த மேகம்
மலர்களை மறைத்து மதிலென நிற்க
"இதென்ன இடைஞ்சல்" என மருகும்
மலர்களின் முகம் பார்க்கும் மேகம்

ஆதவன் தீண்ட கருகிப் போவாய்
இத்தனை அழகும் "பாழாகும் பாவம்"
மெலிதானக் கருணை மூச்செரியும் கார்மேகம்
"அதற்குதானே பிறந்தோம் ஆதவனை வரச்சொல்"...

கட்டளையிடும் மலர்களின் காதலில் உடைகிறது
மேகத்தின் கருணை,- சூழும் ஆதவன்
மோகம் சுட்டெரிக்க இதழ் பிரித்து
இதழ் பிரித்து மெல்ல மெல்ல

சுவையென சுவைக்கும் தணியாத தாகம்
மலர்களின் மேனியில் அடங்கும் ஆசை
ஒடுங்கும் இதழில் நடுங்கும் தேகம்
வதங்கி அழிந்துதிரும் அந்தியில் ஆதவனோடு

ஒருநாள் வாழ்க்கைக்கு ஒத்திகை நடத்தும்
ஒவ்வொருப் பூவும் செத்து மடியும்
மறுபடி மறுபடி பிரசவிக்கும் செடிதான்
மலர்களின் மாறாக் காதல் அறியும்

மகள்களின் துயரம் அன்னையை சாரும்
மகரந்த சேர்க்கைக்கு ஆதவன் வேண்டாம்
அழும் அன்னையின் குரல் கேளாமல்
மலர்களின் தழுவல்கள் மறுபடியும் ஆதவனோடு...!

இழப்பது இன்பமென பாடம் புகட்டும்
மலர்கள் மனிதனுக்கு அளிப்பது இன்பமென
அறிவு புகட்டும் ஆதவன்,- எதுவும் புரியாமல்
மரங்களை வெட்டும் மனித இனம்.

"தேகத் துருவம்..!!"

2011-06-27T21:17:00.000-07:00

தேகத் துருவத்துள் கிளரும் மோக
அலைகளில் மூழ்கும் மனம் மருகும்
மாமாயை மயக்கும் மத்தகத்து வித்தகம்
மறைத்து வைக்கும் மகோன்னத மகரந்த

சூல் கொள்ளும் சுகம் யாவும்
மால் தந்த மயக்கமோ அன்றி
மன்மத கரும்பின் கணுக்களில் வடியும்
மாதவ அமுதக் கலச அமுதமோ..?!

துருவத்துள் துய்யும் பருவம் தொட்டு
துருவத்தின் துன்பம் தொடரும் இன்பம்
மேல்கீழ் மாற்றித் தலைக்கீழ் தொங்கும்
தத்துவம் தந்த மகா சக்தி.

பெற்றது பிரபஞ்சமா..? பெற்றெடுத்தது பிரபஞ்சமா..?
கற்றதுக் கொண்டு காண முடியவில்லை
கண்மூடி தவம் செய்ய மனமில்லை
தங்கமே உன்னைத் தவிக்க விட்டு.

முகத்துக்கே மூன்று சென்மம் போகும்
முன்னழகும் பின்னழகும் மூட்டும் தீயில்
முற்பிறவியும் சேர்த்து பிறக்கத் தோன்றும்
முப்பால் சுகமும் முப்பாலுக் கப்பாலும்

மூழ்கத் தூண்டும் மோன இரசம்
மூச்சு முட்டும் சுகம் சொர்க்கத்திலுண்டோ..?!
ஒளியும் ஒலியும் ஒளியும் ஓரிடத்தில்
ஓய்யாரமே..! உன்னோடு மௌனமாய் முயங்குகிறேன்.

பிணைவதும் பிரிவதும் பின்கூடி பிணைவதும்
பிரபஞ்சப் பிழை,- திருத்துவோம் இணைந்தவை
பிரியாமல் இருக்கச் செய்வோம் இன்னுமாயிரம்
பிரபஞ்சம் பிறக்கச் செய்வோம் பின்னும்

பிறிதொரு பூமிப் படைப்போம் பிறக்கும்
உயிர்களில் இன்னும் இன்பம் வைப்போம்
பசியற்றப் பகலும் பசித்தீரா இரவும்
படைப்போம் பந்தியில் இருவருமே பரிமாறுவோம்.

உண்ணுவது உணவாகும் உன்னதம் துய்ப்போம்
உண்டும் இல்லையும் ஒன்றெனச் செய்வோம்
உன்னில் தொடங்கி என்னில் முடியம்
உன்னதப் பொழுதுகள் பிரபஞ்ச விடியல்கள்..!!

சாகா வரம் பெற்ற சாகரமே..!
சாயா மனம் சாய்க்கும் மோனரசமே..!!
யோனிக்கும் ஞானிக்கும் முடிச்சிட்ட முக்கூடலே..!!!
யோகத்தில் தேகத்தை நிறுத்தி மோகிக்க

நீளும் சங்கம சடங்கின் மடங்கு
நாளும் பூத்திருக்கும் நந்தவனமே..! நனித்தேன்
நல்விருந்து நாவுக்கு சுவை நற்கவி
நல்மனதுக்கு சுகம் நறுமலர் நீ

உன்னில் உறைந்து கிடக்கும் பிரபஞ்சத்தை
பிறக்க வைக்க பெரும்பேறு பெற்றவன்
உனக்காக தன் தவம் கலைகிறான்...
உயிர்த்தெழு..! உன்னதமே உலகு செய்வோம்.

"மதிமயக்கம்"

2011-06-27T08:45:00.000-07:00

பானையில் பொங்கும் பாலில் புரிகிறது
மனம் எங்கும் வழியும் இன்பம்
மண்பானை வாய் வழியும் நுரையாய்
கடைக்கண் வழிக் கசிகிறது காதல்.

இதழ்கடை ஒழுகும் குறுநகை மகரந்தம்
தாங்கும் மலரென விரிகிறது விழும்
குழியில் விழுந்து கிடக்கும் இதயம்
எழுந்து நடக்க எத்தனைக் காலமோ..?

கண்மணி சுவாசம் சுடும் சூட்டில்
மழுங்கும் மதி மயங்கும் காலம்
விழுங்கும் பாவைப் பாவைப் பார்த்து
முயங்கும் மனம் முனங்கி கிடக்க

கதிர் வந்துப் போகும் காலை
மாலை மாலைக் கேங்கும் மனம்
அன்றிலைப் பார்த்த அன்றி லிருந்து
குன்றின் மேலிட்ட விளக்காய் ஒளிரும்

வதனம் வாடிக் கிடக்க விம்மும்
விம்மல் மூடி மறைத்த தும்மலாய்
வந்து வந்து தலைக் காட்டும்
நொந்துக் கொள்ள நோகும் மனம்.

இன்பத்துள் வைத்த துன்பம் இனிக்கிறது
இன்னும் இன்னும் மனம் கேட்கிறது
தொடரும் பிறவிகள் தொடரட்டும் உனைத்
தொட்டபடி "மனையாள் நீ" என்றால்...

"கண்ணீர் உளி...!"

2011-06-26T21:46:00.000-07:00

கண்ணீர்த் துளியை உளியாக்கி நான்
காலம் வீசும் கல்லைச் செதுக்குகிறேன்
காயங்கள் யாவும் இதயம் வாங்க..
கையில் விழும் அடிகளில் தழும்புகள்...!

இரேகைகள் வழி ஊடுருவும் வியர்வையில்
கலந்து வழிகிறது காலம் திவளையாய்..!!
அனுபவச் சிலை வடிக்க வடிக்க
ஆண்டவன் தரிசனம் அங்கே அரூபமாய்..!!

முக்காலம் முதிர்கிறது,- என் நிகழ்காலம்
எக்காலமிடுகிறது இறந்த காலமாய் உதிர்ந்தபடி
சிந்தனைகளில் தீப்பொறி சிவக்கும் விழிகளில்
சிதறி தெறிக்கும் இலட்சியக் கங்குகள்

உடைந்துப் போகாதிருக்க உடைகிறேன் நாளும்
குடைந்து கொண்டே குழைகிறேன் குமுறும்
எரிமலையாய் அடக்கி அடக்கி வெடிக்கிறேன்
எனக்குள் நானே என்னை எரிக்கிறேன்.

வார்த்தைகள் பேசா வலிகளை காலம்
கைகளில் தருகிறது வாங்கிய நான்
கதறும் கதறல் யாருமறியாமல் மறைகிறது
உதிரும் கற்சிதறல் சப்தமாய் காற்றில்..!!

கல் வீசல் நிற்காததால் தொடர்கிறது
கல்லுடைத்தலும் காலகாலமாய்,- உளிக்கு ஒய்வு
எப்போது என்கிற வினாவுக்கு விடையின்றி...
எனக்கான சிலையை நானே வடித்தபடி...

"விழிகளின் தீபம்..!"

2011-06-25T23:14:00.000-07:00

கண்களில் வளர்த்தக் காதல்
கரைகிறது கண்ணீரில்...!
இதயத்தைக் கடக்கும் துளிகளில்
மனதின் நேசங்கள் நனைகிறது...!!

வாழுங்கால் வாரா உறவு பின்
வருந்தி காணும் பலன் என்ன..??
அலையும் நீரில் உடையும் நிலவாய்
அழிகிறது வாழ்க்கை அனுதினம்.

காய்ந்த நிலத்தை கட்டியழும்
உழவனாய் தேய்ந்த கிடக்கிறது
வலி சுமந்த மனம் வலிக்கு
வலி மருந்தாகும் மாயம் என்ன..?!

சருகுகள் உதிர்ந்த இடத்தில்
இறந்து கிடக்கிறது நிகழ்காலம்..!
இறந்த இலைகளின் வாழ்க்கை
பேசியபடி.... தீ வந்து முத்தமிட

தேகம் களையும் சருகு சாம்பல்
உரமாகும் உதிர்த்த மரத்திற்கு
உதவிய திருப்தியில் மீண்டும்
துளிர்க்கும் இலைகளில் வழியும்

சாம்பல் இலையின் சாரம் சத்தாய்
வாழ்வின் மையம் வீழ்வதில்தான்
வீழ்கிறேன் மறுபடி வாழ்கிறேன்
விழிகளில் தீபமான உனக்காக.

"பாலை..."

2011-06-24T22:56:00.000-07:00

வரவுகள் எதிர்ப்பார்த்து விழிகள் பூத்த
விடியல்கள் விடிந்தும் விழி மூடா
பொழுதுகள் புலர்ந்தென்ன? மறைந்தென்ன??
பொட்டல்வெளி புழுதிக்கு திசையென்ன? திடலென்ன??

கடும் வெயில் சுடும் மணல்
காயும் காற்று தாங்கும் மனம்
ஈரக் காற்றும் இராப் பொழுதும்
தாங்கா கொடுமை என் சொல்ல..?

தனிமை தவிர துணையறியா இளமை
இருந்தென்ன? போயென்ன?? தவிக்க விட்ட
பேதைதனை பேசியென்ன? ஏசியென்ன?? ஊசிக்காற்றில்
பெருந்துயர் வருத்த நலியும் உடலுயிர்

வாழ்ந்தென்ன? ஒழிந்தென்ன?? உணர்ச்சிகள் செத்தபின்
உதடுகளில் முத்தமிட்டு பிணத்தைக் கட்டியழும்
உன்னதக் காதலை வாழ்த்த மனமில்லை
உணர்ச்சியோடு ஒருமுறை உன்பெயர் உச்சரிக்கிறேன்

வந்துவிடு...
வாழ்ந்துவிடு...
நான் இருக்கும்போதே....!.

"ஊதியம்"

2011-06-24T04:19:00.000-07:00

என்னை நானே விலைபேசி
விற்கும் முயற்சி.

தன்மானத்திற்கு பேசப்படும்
விலை.

உயிரை அடகு வைத்து
வயிறு வளர்க்கும் தொழில்.

இதயத்தை அடகு வைத்து
இலக்கு நோக்கும் பயணம்.

அவமானம் விற்றுக் கிடைத்த
வெகுமானம்.

வியர்வைத் துளிக்கு கிடைத்த
சன்மானம்.

எனக்கு நானே செய்து கொள்ளும்
தற்கொலை.

மனதின் காயங்களுக்கு காலத்தின்
மருந்து.

உழைப்புச் சுரண்டலுக்குப் பின்னிட்ட
பிச்சை.

வருந்தி வருந்தி வாங்கிய வாழ்க்கையின்
எச்சம்.

எல்லாம் தொலைத்துப் பெற்ற
ஏகாந்தம்.

சுயம் தொலைத்த சோகத்தில் கிடைத்த
சுகம்.

மனமின்றி கையொப்பம் இட்டபடி
நான்.

மறுபடி மறுபடி கேள்வி கேட்டபடி
என் மனம்.

இதற்குதான் பிறந்தாயா...?
இதற்காகதான் வாழ்ந்தாயா...?

எதுவுமற்ற வெறுமையில் கனக்கிறது
கணங்கள்....!!

கனமில்லாமல் சிரிக்கிறது சட்டைப்பையில்
ஒருமாத ஊதியம்.

"விதியின் விளையாட்டு..."

2011-06-23T22:03:00.000-07:00

அறுகதிர் அறுக்க அக்கதிர் தொங்கி
வருகதிர் வாங்கி ஒருகதிர் உதிரும்
முக்கதிர் முளைக் கட்ட திக்கதிரும்
அக்கதிர் அறுக்க அறிவார் யார்..?

வினைகள் விதைத்து வினைகள் அறுத்து
விதிகள் விளையாடும் வினைகள் அறிவாரோ..?
விதிகள் பேசி வினைகள் முடித்து
வினைக்குத் துணைப் போவாரோ..?

முன்னம் செய் வினை யாவும்
முன்வந்து நிற்கும் உரு பிதா
பின்னர் செய் வினைப் பலனாய்
பின்வந்து விழும் உரு பிள்ளை.

தன் வினைக்கு தக்க துணை
தன் விதிக்கு தக்க மனை
தன் மதிக்குத் தக்க வாழ்வு
தன் கதிக்குத் தக்க முடிவு

விதை ஒன்று விதை விதைத்து
விதி கரை சேர்க்க விதை
விருட்சமாம் விதிக்கு விதை விலக்கல்ல
விதியின் விதி விதையின் மடியில்.

நதியின் கரை சேரும் விதை
நட்ட மரமாகும் விதிப்படி நல்ல
நிலம் சேரும் மறுபடி விதையாகும்
விதி விதைத்து வினையறுக்கும் விளையாட்டு.

"அரி...!"

2011-06-21T19:57:00.000-07:00

அரிக்கு நரி பரியாகி அரிக்கு
அளித்த அரியது அறிய அரி
அரியொடு துணிய அரியின் திருவை
அளக்க அரிக்கு அறிவது குன்றி

அரியின் ஆகாயம் ஆராய அரியும்
அரியை அறிய அரியன்றி ஆரறிவார்
அரிக்குப் பணிதல் அறிவது மார்க்கம்
அரி பூம்பாதம் புகப் புறப்பட

அரியின் திருவை அலங்கரித்த அலறொன்று
அவிழ்ந்து விழும் வழியில் அரியும்
ஆக்கிய பொய்யில் போய் விழும்
அரியின் பாவப் பலன் அவ்வாறே.

அரிவைப் பெருமுனிக் குடில் தனிவனம்
நீர்ப் பிரித்த நிலமதில் தவத்திற்கு
கையதுப் பிசைந்த கரைமண் கலயம்
கொள்வது கங்கை கொண்டது ஏகுதல்

அனுதினம் போல் ஒருதினம் அரிவை
கலயத்தொடு கங்கை புக்க நிற்க
அரி ஆகாயம் மேவியபடி அரிவையின்
பொலிவில் அறிவது அகன்று ஆசை

ஆவியுள் புக அரிவைத் தேடி
அரி தன் மோகம் மோகிக்க
ஆட்படும் தருணம் ஆட்சேபிக்க அரியின்
ஆசைக்கும் அரிவையின் பதிபக்திக்கும் சோதனை

அரியது நிலைமாறி உருமாறி பதியின்
நகலாகி பழிநேர அரிவையை அடைந்த
அறிவின்மை காமம் கொண்ட கோலம்
அரியின் வினை முனியின் சாபம்.

அரியை உறுதுணை ஆக்கிய அரி
அறிவது அழிந்து ஆக்கிய செயல்
அரியின் சிரம் அவனி நோக்கிய
அவமானம் அரியால் அரிக்கு நேர்ந்தது.

அரி அறி அறிவது அரி
அறிய அரிய அரியை அறி
அறிவது அறிவென்பது அறி
அறநெறி அறிய அரியை அறி.

மெட்டுக்குப் பாட்டு - 3.

2011-06-19T20:58:00.000-07:00

படம் : அபியும் நானும்.
பாடல் : வா...வா...என் தேவதையே...!

( வா... வா... என் தேவதையே என்ற பாடலின் மெட்டில் இந்தப் பாடலைப் பாடிப் பாருங்கள்.)

பல்லவி:

போ போ என் பொய்முகமே
உண்மைத் தேடும் என் மனமே
மெய் ஞானம் தேடுகிறேன்
மெய் மெய்தானா..? (போ போ என்)
நான் இருக்கும் பூவுலகு
நறுமணங்கள் வீசிடுமா..?
நான் வசிக்கும் உலகிலே
நல்மனங்கள் பேசிடுமா..? (போ போ என்)

சரணம் - ௧.

தேகமது தேயும்வரை இந்த தேகத்தை
அறிந்திட முடிவதில்லை.
மோகமது போகும்வரை எந்தன் மோனத்தை
புரிந்திட முடியவில்லை.
சிற்றின்ப சேற்றினில் சிதறி ஓடியே
முற்றிலும் முடிந்திடும் வாழ்க்கை இது
உற்றத்துணை என்று எதுவும் இல்லையே
உண்மைகள் புரிந்திட துடிக்கிறேன்.
சத்தியம் நான் என்று தெரிந்ததம்மா ஒரு
சத்தியம் எனை வந்து எரிக்கையிலே.... (போ போ என்)

சரணம் - ௨.

மௌனத்தின் முன் மொழி எல்லாம் வந்து
வாய் மூடி மண்டியிட்டுப் பணியக் கண்டேன்.
காணும் பொருள் யாவும் இங்கே அந்த
சூனியத்தின் சூலகத்தில் ஒடுங்கக் கண்டேன்.
நித்தியம் அநித்தியம் கலந்த போது என்
சத்தியம் சிரிப்பதை நானும் கண்டேன்.
வித்தைகள் அறிந்திட விழைந்த பொழுதெல்லாம்
வீணென்று தெரிந்திட நாணம் கொண்டேன்.
தத்துவப் பிழைகளும் புரிந்ததம்மா ஒரு
சத்தியம் எனை வந்து அணைக்கையிலே.... (போ போ என்)

"பதில் சொல்...?"

2011-06-19T02:04:00.000-07:00

என்னை மன்னித்து விடுங்கள் என்றவளே..!
எத்தனை முறை மன்னிக்க வேண்டும்..?
என்னைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள் என்றவளே...!
எவ்வளவுத் தூரம் புரிதல் வேண்டும்..?

என்னை பிரிந்து விடுங்கள் என்றவளே..!
எத்தனைக் காலம் பிரிய வேண்டும்..?
என்னை மறந்து விடுங்கள் என்றவளே...!
எத்தனை பிறவிக்கு மறக்க வேண்டும்..?

என்னை எதிர்ப் பார்க்காதீர்கள் என்றவளே..!
எவளை எதிர்ப்பார்க்க வேண்டும் என்கிறாய்..?
என்னை விட்டு விடுங்கள் என்றவளே..!
எப்போது உன்னை அடைத்து வைத்தேன்..?

இத்தனையும் சொல்லத் தெரிந்த என்னவளே
என்னை மணந்துக் கொள்ளுங்கள் என
எப்போது சொல்வாய்....???

உன்னை எண்ணி எண்ணி விம்மும்
ஆழ்மனதுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வேண்டாம்.
இன்னும் ஏதேனும் மிச்சமிருந்தால் சொல்...
துடிக்கும் இதயம் நிறுத்தும் வரை

உனக்காக உயிரை வதைக்கிறேன்,- எனக்காக
எதுவும் கேட்கப் போவதில்லை உன்னிடம்.
காலத்தின் முன் கேள்வியாய் நிற்பவன்
பதிலைத் தேடி அலைந்தென்ன பயன்..??

பட்டை உடுத்தி பந்தலில் அமரும்
பக்குவம் உள்ளவள் நீ,- மறந்துவிடாதே
பத்திரமாயிருக்கும் என் நினைவுகளை அழிக்க.
பத்தரை மாற்றுத் தங்கம் நீ.

பவித்திரம் பாதுகாக்க என்னை உன்மனப்
பரணில் ஏற்றி வை,- தூசுப்
படியும் என்னை தும்ம விடாதே..!
பாசக் கவிதைகள் பறந்து வரும்.

நேசத்தை நெருஞ்சி முள்ளாய் நினைப்பவள்
உனக்கெப்படிப் புரியும் உயிரின் வதை..?
இமைகளை மூடி இதயம் நசுக்குகிறாய்
விழிகளை திறந்து விடியல்கள் பொசுக்குகிறாய்.

இன்னும் உன்னை மனம் ஏந்தி
நிற்கிறது,- ஏமாற்றம் தாங்கிக் கொள்ளப்
பழகுகிறேன் என்றும் உன் நினைவுகளில்.
வாழ்வது வரமா..? சாபமா..?

பதில் சொல்...?

"உயிருக்கு நீ..."

2011-06-17T05:54:00.000-07:00

ஒற்றைச் சொல்லில் உதறிவிட
எப்படி முடிந்தது உன்னால்..?

மனதார விரும்பிதானே
"மாமா" என்றழைத்தாய்.

உன் விடியல்கள் யாவும்
என் முகம் பார்த்த பொழுதில்

"அத்தான்" என அத்தனை ஆசையாய்
ஆவி உருக அழைத்தவள் நீ.

உருக உருக உயிர் குடித்த
உறவல்லவா நீ.

மருகி மருவித் திரிந்து
மறுதலிக்கும் மாயம்தான் என்ன..?

முத்தங்களைக் கூட
மூச்சுமுட்டத் தந்தவள் நீ.

மனம் இழைந்து குழைந்து
ருசித்த அன்பை எப்படி மறந்தாய்..?

விழிகளில் காதல் தேக்கி வைத்து
காத்திருந்தக் காலம் மறந்தனையோ..?

விக்கித்து நான் நிற்க
விலகி நிற்கும் காரணம்தான் என்ன..?

இன்னுமொருமுறை உன்னை
எங்கே காண்பேன்..?

இதழ்களில் இட்ட முத்தம்
இன்னும் இருக்குதடி ஈரமாய்.

மனதுக்குள் அடைக்காக்கும்
உன் மெல்லிய சிரிப்பொலிகள்

என்னைப் பேசவிட்டு நீ
இரசித்த பொழுதுகள்....

என்னைப் பேசவிடாமல் நீ
மட்டும் பேசியப் பொழுதுகள்...

இரண்டுக்கும் இடையில் என்
இப்போதைய உலகம் உருள்கிறது.

மிச்சமென இருப்பதெல்லாம்
உன் நினைவுகள் மட்டுமே.

அச்சமென்னப் பெண்ணே..?
அருகில் வர...

விழிகளால் தீண்டிய காதல்
மொழிகளால் வளர்ந்த நேசம்

அத்தனையும் உதறி என்னை
பிணமாக்கி விட்டவளே..!

இரணங்களில் மருந்தென
உன் நினைவுகள் பூசுகிறேன்.

இதயத்தின் விருந்தென இந்தக்
கவிதை வாசிக்கிறேன்.

மறந்தனையோ...? அன்றி எனைத்
துறந்தனையோ..? யானறியேன் பேதையே..!

ஈழத்தை இழந்த தமிழனாய்
இழந்துத் தவிக்கிறேன் உன்னை.

சொந்த தேசமும், தனக்கொரு
சொந்த நேசமும் இல்லாத மனிதன்

பூமியின் சாபக்கேடு...! புனிதமே
புரிந்து வா.

கணங்களை கனக்க விட்டவளே..!
காத்திருக்கிறேன்...

கண் மூடும்வரை
உனக்காக மட்டும்.

உரிமையாய் வந்து
உயிருக்கு வாழ்வு கொடு.

இல்லை... ஒருமுறை மட்டும் வந்து
"உயிர்த் தண்ணீர்" ஊற்றிச் செல்.

"வாசி...!"

2011-06-17T00:32:00.000-07:00

வாசிக்கும் நாசிக்கும் வாய்த்த வாய்ப்பாடு
வாசிக்கத் தருகிறேன் வாய்த்த பேருக்கு
பெட்டகத்தைப் பேணும் பேழை வாழும்
நூலிழை வழித்திறக்க வாய் நாசி.

வலமிடம் வாய்த்தப் போதும் ஒருப்பொழுது
ஒருவழி வழியும் மறுவழி மறுபடி
வழியும் வாசத்தலம் வாசிக்க வகுத்த
வழிமுறை இட்டுக் காட்ட வாசி.

வலம் தொட்டுப் பாயும் வளி
வாயுப்பை மிக்க வழிந்து வரும்
இடம் தொட்டு கலம் விட்டுப்போம்
காற்றின் குறி ஒரு சுற்று.

இடம் புகுந்து இழைந்தோடி கலம்
மிகுந்து கதவடைத்து மேவும் மேல்
வழித் தாக்கி வலமாக வருமாம்
வாயு வந்த இது மறுசுற்று.

கலைகள் இடவல கணக்கு இருக்கு
கற்றறிந்த பேர்க்கு வாழ்வு இருக்கு
வசமாகாப் பேர்க்கு சவம் இருக்கு
வாசியில் வசிப்போருக்கு சிவமிருக்கு.

வலதுக்கு ஒருப் பங்கு வாங்கு
வாங்கிய வாசியை வகையாய் தேக்கு
தேக்கி நிறுத்த நாலுப் பங்கு
தெருவழி அனுப்ப இரண்டுப் பங்கு

தெரிந்து கொள் தேரைக்கும் தெரியும்
தரை நெளியும் வாசுகி வளியறியும்
நாசி நமக்குண்டு வாசி யாருக்குண்டு
வந்தமர்ந்த பேர்க்கு வகையாக்கித் தருகிறேன்.

வாழ்ந்துப் பார்..! இது கைக்கூட
காலைக் கடன் பட்ட மாலை
இவ்விரு வேளை இனியது அறிவாய்
மற்றது உதவாது மானிடப் பேர்க்கு.

”இரவல் இரவு.....”

2011-06-15T23:19:00.000-07:00

இமைகளற்ற விழிகள்
காணும் கனவுகள்
மனதின் மௌனப்பக்கத்தில்
பூதம் காத்தப் புதையலாய்....

உணர்வுகளை களவாடும்
உணர்ச்சிகள்...!
உள்வீட்டுத் திருடன்
நிரூபிக்கபட முடியா உத்தமனாய்..!!

பருவங்கள் மாறுவது
பழக்கமாகிப் போக
உருவ மாற்றம் புரியாத
உள்ளம் அடைகாக்கும் நினைவுகள்...!

கொஞ்ச கொஞ்சமாய்
உயிரில் கலந்த நஞ்சாய்
மனம் கொல்லும் மரணம்
மௌனத்தை பதிலாய் தந்த வினாடிகள்....!

காற்றில் மணம் பரப்பும்
சுடுகாட்டுப் பூக்களின்
சுவாசம் கண்டு முகம்
சுளிக்கும் அறிவின் அடையாளங்கள்....!

மனிதம் தொலைத்து விட்ட
மனித குணம் தேடும்
பிணம் தின்னும் நாய்கள் பின்வாங்குகிறது
பணம் தின்னும் மனிதர்களிடம்...!

வெட்டியான்களின் வெறியாட்டத்தில்
பிணம் தூங்க ஒரு இரவல் இரவு தேவை...
இப்போது....!!

இந்த இரவும்.......
இரவல் இரவாய்.

"அம்மா" (200 வது பதிவு)

2011-06-15T22:10:00.000-07:00

ஊழிக்கூத்தின் ஊற்றுக்கண்
ஆழிக்காலத்தின் ஆணிவேர்
அண்டத்தை பிண்டமாக்கிய
அருட்பெருஞ்சோதி....!.

காற்றைக் கலனில்
கட்டிவைக்கும் கடவுள்..!
பிரபஞ்சப் படைப்பின்
தோற்றப்பெருக்கம்.

சூனியத்தின் உயிர்த்துளி
ஊடுருவும் சூற்பை.
சூட்சமங்கள் சூழ்ந்து நிற்கும்
சுத்தப் பெருவெளி...!.

பிரபஞ்சக் கோட்டையின்
பிறப்பு வாயில்..!
விதியின் விலாசம் சொல்லும்
தொப்புள் கொடி...!!

தத்துவங்களின் தான்தோன்றி..!
தருமங்களின் மருதோன்றி..!!
உதிரத்தில் உயிர்சமைக்கும்
உன்னதப் பரம்பொருள்...!

காலடியில் உலகம் காட்டும்
காலக் கண்ணாடி.
காலத்தை விஞ்சி நிற்கும்
ஞாலத் தோற்றம்.

ஓசைகளின் உறைவிடம்
உயிர்களின் மறைவிடம்
பாசத்தின் முதலிடம்
பகைமையின் ஒழிவிடம்.

நீளும் வெளியெங்கும் நீளும் சுடரின்
மூலப் பொருளாம் நீ,- மூளும்
தீயாம் நீ வாழுமுயிர்க்கு, ஒலமிட்ட
தொடக்கம் ஓய்வில்லாத இயக்கம்.

காணும் பொருளும் காணா இருளும்
காட்டுவித்து ஆட்டுவிக்கும் காட்சிப் பிரம்மம்
மாயும் உடலும் மாயா உயிரும்
ஊட்டுவித்து உயிர்ப்பித்து காட்டும் காலதர்மம்.

அன்பு பெருவெள்ளம் அறிவணைத்து ஆளும்
பதிக்கு பதிலாகி விதிக்கு சதியாகி
வினைத் துரத்தும் விடியல்கள் விருந்தாகும்
வினையறுத்த வாழ்வின் மருந்தாகும்.

கும்பிட்ட தெய்வமும் கும்பிட்ட தெய்வம்..!
கூப்பிட்டக் கரத்திற்கு காப்பிட்ட கருணை..!!
வாழ்விட்ட வள்ளல் இடர்தீர்த்த செம்மல்
இன்னுயிர்க்கு இன்னோருயிர் ஈந்த

ஆழ்ந்தப் பெருங்கருணை அளவற்ற பேரன்பு
தீராத் தியாகம் வேரறுத்த தன்னலம்
மாளாப் பாசத்தில் மீளாது கட்டி
மீண்டும் உயிர்த்திருக்கும் இயற்கை.

பாதத்தில் பணிந்து கண்ணீரை பன்னீராக்கி
கழுவுகிறேன்,- என் கவிதை மலர்த்தூவி
தழுவுகிறேன்..! கிடைக்காத பெரும்பேறாய் கிடைத்த
தாயே..!! கிடக்கிறேன் காலமெல்லாம்.....

நின் காலடியில்.